Normandië deel 4 – Mont Saint Michel

De zomer van 2015 bracht ons naar Normandië. Het verslag daarvan krijg je in 4 delen:

Vandaag, deel 4: De Mont Saint Michel.

Dé must-see van onze hele reis was toch wel zeker de Mont Saint Michel. Wij trokken er heen net op de dag dat de Franse boeren de weg er naartoe versperd hadden. Bleek dat de boeren in Frankrijk actie voerden omdat ze onderbetaald worden voor hun producten. Zoals deze week gebeurde in Brussel. Net zoals de actie in Brussel waren de acties in Frankrijk ook aangekondigd, maar bij gebrek aan internet en beperkte tv, was dit detail ons ontgaan. ’t Was dus even schrikken, toen de weg vol tractoren bleek te staan.

Maar uiteindelijk bleek die hele actie nog in ons voordeel te spelen. Hoe dan? Wel, we konden de auto kwijt op een parkeerplaats in het nabijgelegen stadje. Gratis! Vandaar vertrekt een wandel-/fietsroute die je langs een mooi pad naast het water in 4km naar de Mont Saint Michel zelf brengt.

Mont Saint Michel

En als je dat wil, kan je halfweg toch nog afslaan naar het visitor centre, waar een gratis shuttle busje met de regelmaat van de klok vertrekt om je over de gloednieuwe passerel bij de Mont af te zetten.

Mont Saint Michel - Passerel

Wij kozen halfweg voor het busje, zodat zoonlief al niet al zijn poer en energie verschoten zou hebben tegen dat we op de Mont zelf aankwamen. Die aanpak werkte: toen we uiteindelijk bij de Mont aankwamen is hij naar binnen gestormd en heeft hij een rondedansje gedaan op het binnenplein terwijl hij gilde ‘Ik ben in het kasteel! Ik ben in het kasteel!. Never a dull moment, met dat ventje van ons.

Mont Saint Michel

Terwijl het op de Mont Saint Michel op een normale zomerdag koppen lopen is, viel dat deze keer goed mee. Je kon gewoon doorwandelen in de smalle straatjes, en zoonlief kon naar hartenlust klimmen en op onderzoek uit. We hoefden ook helemaal niet aan te schuiven om de abdij binnen te raken.

Mont Saint Michel

En als kers op de taart kon hij nog een glimps opvangen van de draak zijn staart.

Mont Saint Michel - Draak

Halfweg ons bezoek kwam de zon er ook nog door, en toen kon de dag helemaal niet meer stuk.

Mont Saint Michel

Om terug te keren, sprongen we weer het busje op, maar deze keer stapten we een halte vroeger af, bij de hotels. Daar hadden we namelijk in ’t heen gaan een bont allegaartje koeien gespot, en die wouden we toch wel eens van naderbij bekijken.

Mont Saint Michel - Normandische koe

Zoonlief nam dat zelfs letterlijk op, en is elke koe een persoonlijke aai gaan geven. Hadden die boeren dat maar gezien.

Mont Saint Michel - Koeien

En hiermee kan ik onze zomer in Normandië afsluiten. Hoe zit het met jullie? Op reis geweest? Al naar de Mont Saint Michel geweest? Of van plan te gaan?

Mont Saint Michel

Normandië deel 3 – Allemaal beestjes

De zomer van 2015 bracht ons naar Normandië. Het verslag daarvan krijg je in 4 delen:

Vandaag, deel 3: Allemaal beestjes.

Niet zo ver van ons huisje in Rouperroux, in Le Bouillon, vind je het Parc Animalier d’Ecouves. Dat park kan je nog het beste vergelijken met een uit de hand gelopen kinderboerderij. Als je aankomt, zie je vooral konijnen en cavia’s. Maar als je eenmaal binnen (allee ja, buiten, maar door het hek) bent, zijn er best wel wat exotischere dieren te vinden. Kamelen die graag op de foto gaan, lama’s die alpacas blijken te zijn, kangoeroes, wolven, noem maar op. Dit park kon me echt wel bekoren. De dieren hebben veel ruimte, en de uitbaters doen hun best die ruimte zo veel mogelijk op de natuurlijke habitat te laten lijken. Ben je hier in de buurt en heb je een of meerdere koters bij de hand, maak even een ommetje. Amusement verzekerd.

Iets verder rijden van onze uitvalsbasis, maar iets groter in dimensie, ligt de Zoo de la Flèche. Hier had ik een beetje een dubbel gevoel. Mooi, en heel knap gedaan, voor sommige dieren. De beren zitten in een bergachtig stukje bos, de maki’s hebben hun eigen eiland. Andere dieren, zoals de giraffen en de kangoeroes, die hebben dan weer alleen maar een kale vlakte. Ik hoop dat ze er nog werk van maken en ’t voor deze dieren ook een beetje opkalefateren.

Wat je daar blijkbaar wel kan doen, is slapen ‘tussen’ de dieren. Je kan er kamers huren die uitkijken op een stuk van het park, zodat je neus aan neus kan zitten met bijvoorbeeld een maki, of een wolf. Wel met een stukje glas ertussen, natuurlijk.

La maison de la Perche staat dan weer in het teken van ecologisch omgaan met de natuur. Het is een groot domein rond een kasteel, en je vindt er paarden, ezels en bijen. Het domein is nogal uitgestrekt, en je kan er vrij rondwandelen. Hier en daar krijg je uitleg over wat je zelf kan doen voor de natuur aan de hand van bordjes. Ideaal voor een rustige namiddag keuvelen.

Maar we hoefden niet per se op verplaatsing om diertjes te spotten, ook dichter bij huis was er wel ’t een en ’t ander te vinden. Zo dacht ik dat ik een stukje tuinslang zag liggen naast een bospad, maar ging dat stukje er plots vandoor. Voor een stadskind als ik toch altijd even schrikken. Al is die slang toch net iets steviger geschrokken.

Koeien waren er ook in overvloed. De eigenaar van het huisje was melkveehouder, en op een avond hebben we een rondleiding in ’t bedrijf gekregen. Nog nooit zo veel kalfjes bij elkaar gezien! En zo’n koebeest up close and personal, ’t is toch enorm. Eén boe van de koe, en zoonlief, normaal op de eerste rij als het dieren betreft, had toch besloten dat een beetje afstand geen kwaad kon. Misschien leert hij het toch nog.

Het beest waar ik uiteindelijk ’t meest van geschrokken en ’t meest van onder de indruk was, was een kolibrivlinder. Ik had er nog nooit van gehoord, en ik zat nietsvermoedend een boekje te lezen op het terras, toen ik plots een gezoem hoorde dat net iets zwaarder klonk dan de gemiddelde hommel. De zoemer was precies op zoek naar menselijk contact, want hij kwam nogal dicht voor mijn neus hangen. Ofwel moet ik gewoon ’s stoppen met shampoo met honingextract te gebruiken, dat kan ook wel. Anyway, dat beest kwam daar dus voor mij hangen, had de staart van een horzel en de vleugels van een vlinder, en zoemde er maar op los. Ik wou vooral zo ver mogelijk van dat beest verdwijnen, maar zoonlief bleef maar op onderzoek uitgaan (‘Wat is dat mama? Is dat een vlinder mama? Weet je ’t niet mama? Is het dan een bij mama? Of een hommel? Nee? ’t Is wel een raar beest hé mama? Is het dan toch geen vlinder mama?), en ik was er op dat moment nog niet uit of dat nu een steekbeest was of niet. Niet dus. Gewoon een groot doch onschadelijk insect. Dat ik ondertussen ook al ’s in eigen tuin gespot heb.

De dierenwereld, ik heb nog wel ’t een en ’t ander te leren, denk ik dan.

Hoe zat dat met jullie deze zomer? Veel nieuwe fauna leren kennen?

Volgende week deel 4: De Mont-Saint-Michel

Normandië deel 2 – Kuierstadjes

De zomer van 2015 bracht ons naar Normandië. Het verslag daarvan krijg je in 4 delen:

Vandaag, deel 2: Kuierstadjes.

Om een beetje een overzicht te houden van wat er allemaal in de buurt van ons huisje was, en om de afstanden wat in te schatten, tekenden we zelf een kaart uit. Dat hielp ook om goed bij te houden waar we wel al geweest waren, en waar we nog heen moesten. Niet geheel volgens Mercatornormen, maar goed genoeg voor ons.

Kaart Normandie

Voor de dichtstbijzijnde bakker moesten we naar Carrouges, benoemd tot charmantste dorpje van Frankrijk, heb ik me laten vertellen. Groot is het niet, maar het brood was wel lekker. Bovendien hebben ze er ook een kasteel.

Carrouges

Kastelen en ruïnes die verkend en beklommen mogen worden, dat scoort altijd bij onze kleuter. Misschien moet ik voortaan eigenlijk eerder van onze klauter spreken. Als hij maar kan klimmen.

Om diezelfde reden scoorden we ook in Domfront, waar nog een stukje kasteel achtergebleven is in het park. Of waar een park is aangelegd rond de overgebleven ruïne van het kasteel. Te zien hoe je ’t bekijkt.

Domfront

Zo’n park, da’s ook altijd goed om punten te scoren. Niet van die saaie aangelegde, maar van die waar je al ’s tussen de bomen kan verdwijnen, en waar je, hoe kan het ook anders, kan klimmen en klauteren. In Bagnoles sur l’Orne vind je er zo eentje. ’t Leidt je eerst wel een beetje om de tuin – pun intended – want je denkt dat je in een aangelegde botanische tuin rondloopt waar je vooral mag kijken maar niet aankomen. Maar plots bevind je je aan de bovenkant van de stad, met een gigantisch uitzicht, en een dicht bos waar je tussen mag verdwalen.

Bagnoles sur l'Orne

Bovendien biedt Bagnoles, naast thermen die naar ’t schijnt een bezoekje waard zijn (maar die wij hebben overgeslaan) ook elke zaterdag een rommelmarkt die zeker de moeite is. Ik heb me serieus moeten inhouden om niets te kopen.

Wil je alles samen op 1 plek vinden, dan is Falaise the place to be. Een groot park, al ga je daar wel net de dieperik in, in plaats van omhoog. Op een bepaald moment moet je er ook weer uit raken, en dan maak je ’t jezelf zo moeilijk als je wilt, natuurlijk.

Falaise

Park, check. Kasteel, check. Falaise is een tijdje de uitvalsbasis van Willem de Veroveraar geweest, en je kan er zijn bescheiden optrekje nog altijd bezoeken. Een deel valt gratis te verkennen, het andere deel is betalend. In het betalende gedeelte krijg je een tablet mee, waarop je alle uitleg krijgt, en waarop je kan zien hoe alles er toen uitzag. Wij hebben het betalende deel overgeslaan omdat zoonlief daar nog net iets te jong voor is, maar voor oudere kinderen kan het wel ’s leuk zijn, denk ik dan.

Falaise - Willem de Veroveraar

Alsof een park én een kasteel nog niet genoeg waren, kan je in Falaise ook nog naar het poppenmuseum. Geautomatiseerde etalages met bewegende poppen, dat bleek in de jaren 50 nogal hot te zijn bij de grotere winkels, en blijkbaar waren vooral de Fransen een krak in het bouwen van die etalages. Ze stoefen er nu nog mee, en een paar van die vroegere etalages staan nu uitgestald in Falaise.

bDSC_1147

Wel ’s leuk om te zien, maar redelijk beperkt in grootte, toch zeker voor de prijs die je betaalt. Bovendien begint de tentoonstelling met een donker, griezelig filmpje over 2 kinderen die in het oude atelier van hun grootvader levende poppen vinden. Dat filmpje krijg je te zien in een donker zaaltje, waar je niet uit kan vooraleer het filmpje gedaan is. Zet er nog een griezelig muziekje onder, en je bezorgt elke bezoeker minstens 1 nachtmerrie, moeten de makers gedacht hebben.

Een ander stadje was Alençon. Leuk om ’s rond te slenteren, zeker op zaterdag, als er ook markt is. In het toeristisch centrum kan je een kaartje vinden, met een route die je langs de belangrijkste punten in de stad leidt. Of je zoekt gewoon zelf je weg door de talrijke steegjes.

Alençon

Om ons grote inkopen te doen, moesten we naar La Ferté-Masé. Daar heb je een groot meer waar je kan rond wandelen, en een strand met speeltuin.

La Ferté-Masé

Er zijn ook nog allerhande activiteiten te doen in en rond het water, maar die hebben we overgeslaan. Mijn asociaal/introvert kantje, dat blijft tijdens de vakantie liefst (nog meer) van zo veel mogelijk mensen vandaan.

Het laatste kuierstadje was Sées, waar ze een kathedraal hebben die deze zomer een lichtspektakel bood. Jammer genoeg moesten we dat spektakel overslaan, kleuters gaan tijdens de zomer nu eenmaal net iets vroeger slapen dan de zon. ’t Plan was om de kathedraal overdag te bezoeken, maar er was net een begrafenis bezig, en we vonden het toch net iets minder gepast om dan in short te gaan rondslenteren.

Sées

Heel wat afgekuierd dus. En zo veel kerkjes gezien, dat zoonlief nu bij elk exemplaar dat we passeren zegt ‘Kijk, een kerk! Gaan we ’s binnen?’

Tot zo ver onze stedelijke avonturen. Volgende week, deel 3 – Allemaal beestjes.

Normandië deel 1 – De bossen

De zomer van 2015 bracht ons naar de bossen van Normandië, naar het arrondissement Basse-Normandie. Onze plaatselijke uitvalsbasis was een huisje in Rouperroux, een gehuchtje tegen Alençon. Drie weken weg van alles en iedereen, op de melkveehouder naast ons na, en aan de rand van het Parc Naturel régional Normandie-Maine.

Normandië

Drie weken, dat vat je niet even samen in 1 blogpost. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar de post werd veel te lang. Vandaar: 4 delen:

  • De bossen van Normandië
  • Kuierstadjes
  • Allemaal beestjes
  • Mont Saint Michel

Vandaag, deel 1 – De bossen van Normandië.

Tijdens het plannen van onze vakantie, kozen we voor Rouperroux net omdat het zo afgelegen was, en omdat het bos vlakbij was. In onze hoofden trokken we dagelijks onze wandelschoenen aan en de deur achter ons dicht, en weg waren we, op verkenning langs uitgestippelde bospaden die ons elke dag naar een nieuw deel van het bos zouden brengen.

Normandië

In praktijk ging dat net iets anders. Ten eerste was het al niet mogelijk om de deur achter ons dicht te trekken en aan de wandeling te beginnen. Daarvoor is het Franse wegennet net niet wandel- en fietsvriendelijk genoeg. Ik heb het 2 keer gewaagd om mijn loopschoenen aan te trekken en langs de straat te lopen. Geen fietspad, geen troittoir, en weggetjes die maar breed genoeg zijn voor  1 auto waar de plaatselijke bevolking niet trager dan 90 km per uur wil rijden. Doodsangsten, echt waar. Wel goed voor de calorieverbranding, daar niet van.

De auto in dus, telkens als we het bos in wilden. En dat bos zelf, dat is ook weer iets speciaals. Want de Fransen, die verdelen hun bos op in loten. Dus als je een boswandeling uitstippelt, dan stippel je een weg uit langs die loten. Waardoor je niet zo zeer in het bos loopt, maar meer tussen 2 bossen in. Soms op een heel breed, heel recht, heel lang, heel saai pad.

Normandië

Maar soms ook langs een route die al maanden niet meer gebruikt was. Stond je daar plots, tussen de reuzenvarens.

Normandië

Very Jurassic Park, dat wel, maar ook met tekenbeten voor het hele gezin als resultaat. Vanaf toen werd dat bos net iets minder aanlokkelijk voor ons.

Bon, tot zo ver mijn gezaag. Ik kan er niet aan doen, de Schotse bossen van vorig jaar hebben onze verwachtingen nu eenmaal een tikkeltje hoger gelift. Idyllische bospaadjes galore daar. En ’t is nu ook niet dat alle bossen in Frankrijk tot loten herleid zijn, ze kunnen het ook anders. Dat zagen we toen we naar Roche d’Oëtre gingen. Daar kon je uit verscheidene wandelingen kiezen, en wisten we niet waar eerst naartoe. Uiteindelijk daalden we af, om zo langs ’t riviertje in de vallei te stappen, en dan weer naar boven te klimmen.

Normandië

Een afdaling, water, en klimmen. Alle ingrediënten om zoonlief enthousiast te houden. Score!

Normandië

Als je ’t liever wat avontuurlijk hebt, of als je grotere kinderen hebt, biedt Roc de l’Oëtre ook een klimparcours in de bomen. Betalend, dat wel, maar ’t zag er wel leuk uit. Je kan binnen vanaf 6 jaar. Heb je nog jongere koters, dan is er ook een gratis miniparcours voor de kleuters. Dit laatste viel alleszins in de smaak.

Normandië

Daarnaast vonden we onze laatste dag vakantie niet zo ver van het huisje (wel met de auto, natuurlijk) ook nog een parcours de la Santé. Jawel, een fitometer. Very nineties.

NormandiëMaar hij is wel het vernoemen waard. De setting is echt mooi, in een prachtig stukje bos nabij Fontenai-les-Louvets, en met een bospad dat aan mijn verwachtingen voldeed. Om de zo veel meter krijg je een oefening voorgeschoteld, en we hebben ons eens flink laten gaan.

Normandië

Conclusie: Als je graag een bosvakantie wilt, is het arrondissement Basse-Normandie toch niet de beste keuze, tenzij je het niet erg vindt om langs loten bos te lopen. Dan zoek je het beter wat verder op in Suisse-Normandie, waar Roche d’Oëtre deel van uitmaakt.

Volgende week deel 2: Kuierstadjes.

Dit was juli

Al een beetje laat, voor een maandoverzicht, maar de reden waarom, dat wordt direct duidelijk in het eerste puntje. Want dit bracht juli:

  •  3 weken Normandië. Weg van alles en iedereen, met veel bos, en rustieke stadjes. Blogpost met tips volgt een dezer.

Normandië

  • 3 weken zonder internet en zo goed als zonder tv. En dat deed zo’n deugd, dat ik bij thuiskomst het online gaan nog iets langer heb uitgesteld. Qua tv, hebben wij sowieso al geen kabel thuis, omdat we onszelf kennen en anders naar te veel brol blijven kijken. Maar we zijn wel serieverslaafd, en met dat binge watchen, blijft dat couch potato gehalte toch redelijk hoog. Niet dat ik nu elke dag uren ging sporten en fitter en lichter naar huis gekomen ben. Nee, ik ben nog altijd vaak in een of andere zetel blijven liggen, al dan niet buiten, maar dan met een boek.

Ouvrez les yeux

  • 4 boeken. Dat klinkt niet indrukwekkend, maar 3 daarvan waren kleppers van meer dan 800 pagina’s, dus ik ben er best wel trots op.
  • 3 weken zonder makeup. Na een allergische reactie op mijn ogen voor de vakantie waarvan ik nog altijd niet precies weet wat de oorzaak was, was mijn velleke mij dankbaar. Had ik nu ook nog ’s drie weken zonder koffie en koekjes gedaan, dan was mijn velleke nog contenter geweest maar helaas. Minder koffie (en dat terwijl ik eigenlijk een theedrinker ben), en minder koekjes, dat brengt me bij het volgende puntje.
  • Voornemens. Ik had de Flow vakantiebox mee, en dat lijstje lonkte nu eenmaal gewoon naar mij. Dus ja, ik ga mijn leven beteren. Nog maar eens.

voornemens

  • Een Nederlandstalige GPS die ons wegwijs probeerde te maken in Fransenland. Lachen! Allee, soms toch, soms was ’t ook wel vloeken geblazen.
  • 1 klavertje vier. Omdat geluk soms voor het oprapen ligt.

Klavertje vier

  • Zaadjes. Op ’t fanatieke af. Elk stuk fruit dat ik in handen kreeg moest eraan geloven. En tussendoor heb ik een moestuinplan voor de tuin zitten opmaken. Rekening houdend met plaatsing en rotatie en al. ’t Is half af, ik zit nog met een paar hiaten. Maar als ik te georganiseerd word, dan krijg ik gewoon schrik van mezelf. Dat, en ik heb vooral zaden van meloensoorten. Wie graag mee experimenteert om te zien of daar nu iets uitkomt of niet, laat maar weten, ik heb er genoeg om rijkelijk te delen.

Cavaillon zaadjes

  • Anderhalve sok. Ik had niets meer op de naalden staan, en ik moest iets kleins bij me hebben, dus sokken zijn daarvoor ideaal. Wat formaat betreft toch, want eigenlijk is ’t veel te warm om sokken te breien.

Sok

  • Bij thuiskomst in de tuin: 1 rode tomaat, en een pompoenplant die de geveltuin heeft overgenomen. Ook wel een paar triestig ogende paprikaplanten, maar we gaan positief blijven. Een tomaat! Al 2 pompoenen!

Tomaat

Geveltuin

Pompoen

Hoe was de maand juli voor jullie? Lekker lui, of heerlijk intensief? Thuis, of (ver) weg?