Oeps…

Vorige maandag vond de tweede patroontekenles plaats. Ik was nog altijd heel goed voorbereid toen ik daar aankwam. Mijn tas was netjes georganiseerd, en ik had alle benodigdheden netjes aangeschaft. Ik had vijf extra lintmeters in verscheidene kleurtjes, om die samen te verbinden tot een professionele kleermakerslintmeter om maten op te nemen.

Oops

Ik dacht er zelfs aan om water mee te nemen, en dat in een herbruikbare fles. Ik stak de fles zelfs in een apart zakje, om eventuele lekken te voorkomen, voor ’t geval de fles niet goed afgesloten was. Zie je ’t al komen?

Na de les stak ik alles weer netjes in mijn tas, nog altijd proper gerangschikt. Behalve dan de plastiek zak. Dat vergat ik. En ik sloot de fles ook niet deftig. Dus, hier is de schuldige:
Oops

Je kan de waterdruppels nog steeds zien.

En het resultaat? Een natte tas, natuurlijk. Ik haalde er alles zo snel mogelijk uit, maar sindsdien ziet mijn cursus er net iets golvender uit.

Oops

Gelukkig is dat maar een deeltje van de cursus. Het andere deel had ik al uit mijn tas gehaald, omdat we dat nog niet nodig hebben. Zo zie je maar. Georganiseerd proberen te zijn, ’t heeft zijn voordelen, al ben ik er nog lang niet helemaal. Om eerlijk te zijn sta ik er al van versteld dat ik het tot de tweede les uitgehouden heb.

Klinkt dit bekend in de oren? Of zijn jullie allemaal schoonmaakfreaks die zulke dingen nooit meemaken? Indien ja, ben ik echt wel jaloers…

Goed begonnen

De eerste les patroontekenen is alweer voorbij, en ’t was plezant. Plezant om de bekenden van vorig jaar terug te zien, plezant om enkele nieuwe gezichten tezien, plezant om de lerares terug te zien, en plezant om weer aan het tekenen te slaan. Na de obligatoire administratieve taken, vlogen we er direct in. Gelukkig kon ik al mijn materiaal direct terug vinden in mijn goed georganiseerde tas, ahem.

Tijdens het eerste gedeelte van de cursus concentreren we ons vooral op blouses, daarna gaan we door naar jurken. Want, simpel gezegd, een jurk is gewoon een blouse met een jurk aan. Al denk ik dat het hoogst waarschijnlijk toch net iets ingewikkelder wordt.

En zo pakken we dat aan:

  1. We tekenen een standaarblouse, met standaardmaten.
  2. We nemen onze eigen maten op.
  3. We tekenen een standaarblouse met onze eigen maten.
  4. We maken onze standaarblouse in baalkatoen en gaan over tot passen.
  5. We passen onze blouses aan, zodat we alle pasfouten kunnen wegwerken en ons standaardpatroon kunnen hertekenen.
  6. We vertrekken van deze laatste versie van onze standaardblouse om al onze andere blouses te tekenen.

Op zich heel erg simpel, al komt er heel wat rekenwerk bij kijken en duurt het altijd allemaal net iets langer dan we aanvankelijk dachten. Dus we zijn wel een tijdje bezig. Daarna komen de kragen en mouwen aan de beurt. En zodra we dat kunnen, beginnen we weer van ’t begin, maar dan deze keer voor jurken.

Dit jaar moeten we ook een aantal formules vanbuiten kennen. Wanneer we ’t minst van al verwachten, kunnen we plots aangewezen worden om er even een formule uit te gooien. Ik zal dus maar wat studeren, zodat ik daar niet met een mond vol tanden zit.

En voor de nieuwsgierigen, de allereerste avond zonder zoonlief aan mijn zijde viel heel goed mee. Het voelde zelfs aangenaam om ’s onder de mensen te zijn zonder aan mijn voorraad pampers te moeten denken. En tegen dat ik thuiskwam, lagen manlief en zoonlief samen te dutten op de zetel. Aandoenlijk ­čÖé

En nu moet er getekend worden!

Terug naar school!

’t Zijn niet alleen de kinderen die weer naar school moeten vanaf vandaag. De avondlessen zijn ook weer begonnen. En dus begin ik vanavond aan het tweede jaar patroontekenen. Dit jaar op het programma: blouses en jurken. Ik ga dan nog maar ’s een efforke doen om die laatste zwangerschapskilo’s kwijt te raken voor we maten moeten opnemen.

Ik schaam me er een beetje voor dat ik het moet toegeven, maar ik heb eigenlijk de hele zomer mijn cursus niet aangeraakt. Ik ben zelfs tot aan mijn tas niet geraakt. Al heb ik ze misschien af en toe wel ’s aan de kant geschoven. ’t Werd dus hoog tijd om ze ’s uit te mesten. Zelfs de stofzuiger kwam eraan te pas.

Al mijn materiaal werd netjes gerangschikt. En ik kwam tot de ontdekking dat ik nog heel wat patroonpapier zitten had. Altijd eerst eens checken voor ik er nieuw koop!

Back to school

Proper h├ę.

Helemaal klaar om te vertrekken.

Back to school

Tegen vanavond ziet ze er waarschijnlijk weer zo uit als deze ochtend.

’t Is trouwens ook de eerste keer dat ik het huis verlaat zonder zoonlief aan mijn zijde. En ik weet nog niet goed hoe dat zal gaan. Aan mijn kant dan, want ik denk dat manlief en zoonlief best wel van hun guys’ night zullen genieten.

Excuses, excuses

De laatste paar weken heb ik zowat elke les patroontekenen gemist. Niet goed bezig, zeker niet omdat we stilaan het einde van het schooljaar naderen. Zo miste ik de resultaten van de test vorige maand, en miste ik ook nog eens het eerste gedeelte van het examen.

Zoals dat hoort, heb ik natuurlijk een heleboel goeie excuses. Zoals daar waren…

Ons valiezen pakken om naar de Vogezen te vertrekken. OK, ik had dat misschien niet tot de laatste moment moeten uitstellen. Mag ik manlief daarvoor met de vinger wijzen? Hij kwam terug van een mannenweekend op dezelfde dag dat we voor de Vogezen moesten beginnen te pakken. Waarmee ik natuurlijk niet uitgelegd krijg waarom mijn eigen valies niet klaar stond, maar toch…

The VosgesDe week nadien waren we nog maar net terug van de Vogezen. En ik had daar een beetje zonnebrand opgelopen die, ik gok door de zwangerschap, ertoe leidde dat ik mijn schoenen niet meer kon aandoen. Ik kon toch moeilijk op blote voeten gaan?

De laatste les die ik miste (en die uit het eerste gedeelte van het examen bestond), steek ik de vinger uit naar mijn ongeborene. Er was een infosessie in het ziekenhuis over bevallen, en ik kon wel wat extra informatie gebruiken.

Het doet er natuurlijk niet toe of ik nu een goed of een slecht excuus had. Feit is dat ik het eerste deel van het examen miste, en dat nu thuis aan het doen ben.

Pattern drawing examIk zit al halfweg. En moest ik nu eens stoppen met dat uitstelgedrag, dan maak ik het in geen tijd af. Dus ik ga dat zo meteen doen. Maar eerst wat thee zetten.

Van rok naar broek en hop!

Ik kan het moeilijk geloven, maar dat eerste jaar patroontekenen zit er al bijna op. Nog maar een paar lessen te gaan. Zo snel dat dat gepasseerd is!

Kort na nieuwjaar waren we al rond met de rok. In theorie kan ik nu dus elk type rok voor elke maat en elk postuur tekenen. In praktijk heb ik belange nog niet genoeg ervaring.

Na de rok, kwam de broek. En bij een broek moet je op veel meer dingen letten. Laten we gewoon zeggen dat we niet meer in Kansas zijn…

Ik zal je de technische details besparen, maar ik kwam wel al wat leuke weetjes te weten:
  • Verspil geen tijd aan ’t in elkaar steken van een eigen jeans. Je kan het nooit op dezelfde manier doen als de grote merken dat doen, dus je bent er gemakkelijker mee om gewoon een paar te kopen en eventueel wat retouchkes te doen, mochten die nodig zijn. Al vrees ik dat ’t bij mij toch in mijn hoofd zal blijven hangen tot ik op een dag roep ‘Challenge… accepted!’
  • Verspil geen tijd aan het uittekenen en naaien van een fancy herenbroek. De manier waarop de voering en de zakken afgewerkt zijn neemt heel wat tijd in beslag, met de bijhorende frustratie. Een pak kopen is gemakkelijker.
  • Een gewone broek tekenen voor een man is helemaal anders dan een gewone broek tekenen voor een vrouw, blijkbaar. Gewoon, omdat we anders gebouwd zijn. Tijdens deze lessen focussen we ons alleen op vrouwenbroeken. Maar toch kwam ik volgend verschil te weten: een goede kleermaker moet aan een man altijd vragen hoe ‘hij’ hangt. Want die extra plaats, die moet voorzien worden. Logisch, maar ook zotjes toch, nee?
Tijdens de laatste les hadden we test. Teken een klassieke vrouwenbroek, en gebruik daarvoor de maten op het bord. Gelukkig was ’t open boek, en ik deed er nog 3,5 uur over.
Ik moet zeggen dat deze lessen toch intensiever en moelijker zijn dan ik aanvankelijk gedacht had. Er komt aardig wat wiskunde bij kijken, en ik ben doodop als ik ’s avonds thuis kom. Maar ’t geeft ook wel wat voldoening. Allee, denk ik toch, eerst zien hoe die test ging.

 

Rokmaatwerk

Ik hou echt van de patroontekenlessen die ik volg. Al moet ik toegeven dat het in ’t begin allemaal nogal confronterend was. Dat we elkaars maten moesten nemen, daar was ik op voorbereid. Dat we vooraan moesten gaan staan zodat we elkaars uitstekende delen konden benoemen om te beslissen waar de coupenaden moeten komen, tot daar aan toe. Ook al werd ik gecatalogiseerd als holle rug.

Op dat moment dacht ik dat het moeilijkste moment al voorbij was. Ik was onder de loep genomen, en ik wist waar mijn coupenaden moesten komen, punt. Niet dus. Want alles moest gepast worden.

We maakten onze eerste rok in baalkatoen. Dan konden we er nog in knippen en aanpassen waar nodig. En dus moesten we weer vooraan gaan staan. Ik was er klaar voor.

Pasfouten, brr. Je patroon is in theorie dan wel al juist, je moet het toch nog ’s passen om te zien of alles wel op de juiste plaats zit. En of je houding er niet voor zorgt dat je kledingstuk raar gaat zitten. En of je eigenlijk niet gewoon scheef in elkaar zit.

In de tekening hieronder van Posture for a Healthy Back: What is Good Posture kan je zien wat voor houdingen er zijn. En afhankelijk van hoe je zelf staat, heeft dat effect op de manier waarop je kleren passen.

Dus werden we weer van alle kanten bekeken. ’t Doet wel wat raar, als iedereen je zo bekijkt, en aan je rok komt trekken. En die klasgenoten van mij, die zien echt wel alles hoor…

Conclusie? Mijn heup zit aan de ene kant wat hoger dan aan de andere kant, dus hangt mijn rok aan de ene kant wat hoger. Ik hang ook nogal naar achter, waardoor mijn rok er achteraan langer uitziet dan vooraan. En dat moest verwerkt worden in mijn patroon.

Ik kwam er al bij al nog licht vanaf. Anderen hadden meer geluk, die moesten zo goed als niets veranderen. Bij nog anderen werd er dan weer geknipt dat het een lieve lust was.

Dus ja, ik heb een holle rug met een hoge heup en hel naar achteren. Maar niemand gaat dat nog zien, want mijn rok zal helemaal aangepast zijn.

Hoe is jullie houding? Mooi recht?

Pattern drawing classes

Have you seen this clip?

It was used to announce the grand opening of Westfield Stratford City. Pretty neat, hey? I love how the couple dances its way through all that fashion. So pretty!

Ah, retro and vintage. It sure is my weak spot. That’s why I took up pattern drawing classes. I’m secretly hoping to design my own versions of the outfits in this clip. On the menu in class this first year: skirts and trousers.

So, even though we’re still pretty busy renovating, it’s time for me to get my sewing gear out again, space or no space. I can feel the itch, and it would be cruel to ignore it. Who knows what my wardrobe will look like this time next year ­čÖé

How about you? Anything retro on your needles, hooks or machines? Do share!