Kokerrokje – Voor mezelf

Ik naaide nog eens iets voor mezelf. Een kokerrokje. En dan nog eentje met een beetje geschiedenis. Zoals jullie misschien nog wel weten, heb ik avondles patroontekenen gevolgd. In het eerste jaar, leerden we daar een rok op maat tekenen. En zodra mijn basispatroon klaar was, begon ik aan dit rokje. Een snel projectje: vertrekken van een basismodel, beetje versmallen onderaan, en er een plat stuk insteken waarin ik mijn nepen kon verstoppen. Piece of cake.

Kokerrokje

Net geen 3 jaar ben ik eraan bezig geweest. 3 jaar! En dat voor een simpele rok zonder al te veel tierlantijntjes. Alleen een paspelbandje ertussen.

Kokerrokje

En een voering erin.

BIMG_5088

De eerste reden om dit rokje “eventjes” opzij te leggen, was  een zwangere buik die de kop  kwam opsteken. En met zo’n buik kan je veel, maar hem in een kokerrokje steken, dat lukte net niet. Dus werd dit rokje op de UFO stapel gegooid, tot ’t lijf er weer klaar voor was.

Ondertussen werd die UFO stapel een paar keer verplaatst. Verbouwingen, en verhuizen in je eigen huis (vandaar ook de gaten in de muur en de elektriciteitskabels uit het plafond. We werken eraan). Na verloop van tijd was ik niet altijd zeker meer dat ik die UFO doos ooit echt gezien had. Had ik ze mij maar ingebeeld? Had ik er ergens misschien een vage foto van? Maar uiteindelijk, ergens vorige zomer, zag ik het ding toch weer verschijnen. En ging ik toch eerst en vooral dat rokje afwerken.

Helaas, het rokje bleek te groot. Het patroon moest worden aangepast. En de stof bijgeknipt. En de voering ook. En waar lag die paspel ook al weer? En die blinderitsvoet?  En die blinde rits?

Om een lang verhaal kort te maken, het ding heeft nog ’s een half jaar op mijn naaitafel gelegen. Tot ik met kerst plots tijd cadeau kreeg. Een slapend huis, nergens een bezoekje gepland, en wie doet er nu z’n huishouden op kerstdag? Tijd! Om te naaien! Uren aan een stuk!

En kijk, ’t past.

Kokerrokje

Meer zelfs, door het maatwerk sluit het ding mooi aan tegen mijn holle rug. En dat wil zeggen dat ik nu kan hurken zonder direct met een hele stratenmakersspaarpot bloot te zitten. Eureka!

BIMG_5105

De paspel valt dan weer niet zo goed op, ik denk dat de kleur niet fel genoeg is.

BIMG_5107

En misschien had ik nog iets moeten borduren op het voorpaneel, zodat dat grote donkere vlak een beetje gebroken werd.

De split, die heb ik afgewerkt met een vliegje, tegen het inscheuren. ’t Was de eerste keer dat ik die techniek toepaste, ik ga me toch nog wat moeten oefenen.

Kokerrokje

Geen overbodige luxe alleszins om die split te versterken, want zo’n kokerrokje beperkt de beweging toch wel wat. En dat kan al ’s moeilijk worden op de fiets of op de trap.

Kokerrokje

En over vliegjes gesproken, nog een tip: stel dat je in de zomer net iets te veel vliegen in huis hebt naar je goesting. En stel dat je als oplossing daarvoor zo’n goeie ouwe vliegenvanger ophangt, zo eentje zoals bij je grootouders aan de luchter hing (bij de mijne toch). Zorg er dan voor dat je die vliegenvanger niet in de zon hangt. En zorg er ook voor dat je je naaiwerkjes niet onder die stapel legt. Want zo’n vliegenvanger, dat smelt gelijk toch een beetje van de warmte. En dan loopt dat plakspul daar zo’n beetje af. En drupt dat op wat er onder die vliegenvanger ligt. En maakt dat lelijke vlekken. En die vlekken van dat plakspul, die krijg je precies toch niet al te goed uit voeringstof…

Kokerrokje

Toevallig niemand die de ultieme tante-Kaattip weet? Of maak ik er beter een modetrend van, van gevlekte voering?

Sofa overtrek

Ons huis, daar wordt nog volop aan gewerkt. En dat is een van de redenen waarom de meubels die erin staan op de tweede plaats komen. En waarom alles een bij elkaar geraapt allegaartje is. ’t Zit zo: er zit wel wat van een ‘horder’ in mij. Onder het motto ‘Ik kan er zelf altijd nog mee naar ’t containerpark’, zeg ik altijd ja als mensen mij vragen of ik nog iets met hun tafel, zetel, bedden kan doen.

Zo ook onze sofa. Via de website ikdoehetzelfwel.be (die ondertussen precies al niet meer bestaat) schreef ik me een paar jaar geleden (toen we nog dachten dat we dat huis in een paar maanden verbouwd gingen krijgen) in voor een avondje gyproc plaatsen. Het concept: vrouwen die zelf de handen uit de mouwen willen steken, leren via workshops hoe ze bepaalde zaken – zoals gyproc plaatsen – zelf kunnen doen. De meeste van die workshops vonden plaats in Mechelen, maar ik had geluk, er was een gastvrouw in Gent. En op een grijze vrijdagavond stond ik zo plots een vreemde te helpen met gyproc tegen haar plafond te zetten.

Die vreemde bleek ook 2 sofa’s te hebben waar ze vanaf wou. Een 2-zit en een 3-zit, die ze uit de weg wou. Geen bommazetels, maar toffe bankjes. De horder in mij sprong er direct in/op, en de dag erna had ik mijn schoonvader al opgetrommeld om de sofa’s mee te helpen oppikken. Jaja, mij krijg je rap in actie om je versleten brol te komen oppikken.

Sofa overtrekken

Mooi hé, dat sfeerlicht van een looplamp op onafgewerkte muren (ahem)! ’t Moet wel gezegd dat de foto al van 3 jaar geleden dateert, ’t is echt wel al wat beter nu.

Ondertussen zijn we al 3 jaar verder, en de sofa’s doen nog altijd dienst. Alleen is de stof op sommige plaatsen al serieus doorgesleten. Zo serieus dat ik er geen foto durf van te plaatsen. Dus kwam ik met het fantastische plan om daar zelf dan gewoon een nieuw overtrekje voor te maken. Ik ging te rade bij Nele, haalde ’t gazettenpapier boven en ging aan ’t spelden en tekenen. ’t Patroon voor de 2-zit is af.

Sofa overtrekken

Ik kocht méters stof bij Tissage de Kalken, tijdens 1 van hun halfjaarlijkse uitverkopen. Omdat de kussens eigenlijk gewone simpele vierkante kussens zijn, ging ik daar eerst mee aan de slag. Met Oons handleiding voor kussens met paspel, rolden de eerste exemplaren al van onder de machine.

Sofa overtrek

Het idee: De ene zetel in het blauw met rode kussens, de andere in het rood met blauwe kussens. En paspel tussen de naden.

Verder dan een paar kussens ben ik nog niet gekomen. Meters paspel, dat heb ik wel al. En daar heb ik al op gevloekt. Want de stof is toch net iets dikker dan het gemiddelde katoentje, en ’t is niet altijd even gemakkelijk om de draad er goed tussen te krijgen als ik een naadje moet passeren. Maar kom, moeilijk gaat ook.

Doel: eerst en vooral al die kussens gedaan krijgen. En dan ’s goed nadenken over de zetel zelf:

  • Maak ik een volledige overtrek, onderkant incluis, die afritsbaar wordt?
  • Laat ik de onderkant wat het is en maak ik hem onderaan vast met elastiek?
  • Wat voor stof moet er eigenlijk aan de onderkant van de zitkussens? Nu is dat zo’n synthetisch zwart materiaal, maar waar vind je dat eigenlijk? Of zou ik beter voor die antislip noppenstof gaan? En waar vind ik dat dan weer?

Als er iemand inspiratie heeft, laat het mij zeker weten. Want aan dit tempo zijn mijn eerste kussens al weer tot op de draad versleten tegen dat het hele spel af is.