Normandië deel 4 – Mont Saint Michel

De zomer van 2015 bracht ons naar Normandië. Het verslag daarvan krijg je in 4 delen:

Vandaag, deel 4: De Mont Saint Michel.

Dé must-see van onze hele reis was toch wel zeker de Mont Saint Michel. Wij trokken er heen net op de dag dat de Franse boeren de weg er naartoe versperd hadden. Bleek dat de boeren in Frankrijk actie voerden omdat ze onderbetaald worden voor hun producten. Zoals deze week gebeurde in Brussel. Net zoals de actie in Brussel waren de acties in Frankrijk ook aangekondigd, maar bij gebrek aan internet en beperkte tv, was dit detail ons ontgaan. ’t Was dus even schrikken, toen de weg vol tractoren bleek te staan.

Maar uiteindelijk bleek die hele actie nog in ons voordeel te spelen. Hoe dan? Wel, we konden de auto kwijt op een parkeerplaats in het nabijgelegen stadje. Gratis! Vandaar vertrekt een wandel-/fietsroute die je langs een mooi pad naast het water in 4km naar de Mont Saint Michel zelf brengt.

Mont Saint Michel

En als je dat wil, kan je halfweg toch nog afslaan naar het visitor centre, waar een gratis shuttle busje met de regelmaat van de klok vertrekt om je over de gloednieuwe passerel bij de Mont af te zetten.

Mont Saint Michel - Passerel

Wij kozen halfweg voor het busje, zodat zoonlief al niet al zijn poer en energie verschoten zou hebben tegen dat we op de Mont zelf aankwamen. Die aanpak werkte: toen we uiteindelijk bij de Mont aankwamen is hij naar binnen gestormd en heeft hij een rondedansje gedaan op het binnenplein terwijl hij gilde ‘Ik ben in het kasteel! Ik ben in het kasteel!. Never a dull moment, met dat ventje van ons.

Mont Saint Michel

Terwijl het op de Mont Saint Michel op een normale zomerdag koppen lopen is, viel dat deze keer goed mee. Je kon gewoon doorwandelen in de smalle straatjes, en zoonlief kon naar hartenlust klimmen en op onderzoek uit. We hoefden ook helemaal niet aan te schuiven om de abdij binnen te raken.

Mont Saint Michel

En als kers op de taart kon hij nog een glimps opvangen van de draak zijn staart.

Mont Saint Michel - Draak

Halfweg ons bezoek kwam de zon er ook nog door, en toen kon de dag helemaal niet meer stuk.

Mont Saint Michel

Om terug te keren, sprongen we weer het busje op, maar deze keer stapten we een halte vroeger af, bij de hotels. Daar hadden we namelijk in ’t heen gaan een bont allegaartje koeien gespot, en die wouden we toch wel eens van naderbij bekijken.

Mont Saint Michel - Normandische koe

Zoonlief nam dat zelfs letterlijk op, en is elke koe een persoonlijke aai gaan geven. Hadden die boeren dat maar gezien.

Mont Saint Michel - Koeien

En hiermee kan ik onze zomer in Normandië afsluiten. Hoe zit het met jullie? Op reis geweest? Al naar de Mont Saint Michel geweest? Of van plan te gaan?

Mont Saint Michel

Normandië deel 2 – Kuierstadjes

De zomer van 2015 bracht ons naar Normandië. Het verslag daarvan krijg je in 4 delen:

Vandaag, deel 2: Kuierstadjes.

Om een beetje een overzicht te houden van wat er allemaal in de buurt van ons huisje was, en om de afstanden wat in te schatten, tekenden we zelf een kaart uit. Dat hielp ook om goed bij te houden waar we wel al geweest waren, en waar we nog heen moesten. Niet geheel volgens Mercatornormen, maar goed genoeg voor ons.

Kaart Normandie

Voor de dichtstbijzijnde bakker moesten we naar Carrouges, benoemd tot charmantste dorpje van Frankrijk, heb ik me laten vertellen. Groot is het niet, maar het brood was wel lekker. Bovendien hebben ze er ook een kasteel.

Carrouges

Kastelen en ruïnes die verkend en beklommen mogen worden, dat scoort altijd bij onze kleuter. Misschien moet ik voortaan eigenlijk eerder van onze klauter spreken. Als hij maar kan klimmen.

Om diezelfde reden scoorden we ook in Domfront, waar nog een stukje kasteel achtergebleven is in het park. Of waar een park is aangelegd rond de overgebleven ruïne van het kasteel. Te zien hoe je ’t bekijkt.

Domfront

Zo’n park, da’s ook altijd goed om punten te scoren. Niet van die saaie aangelegde, maar van die waar je al ’s tussen de bomen kan verdwijnen, en waar je, hoe kan het ook anders, kan klimmen en klauteren. In Bagnoles sur l’Orne vind je er zo eentje. ’t Leidt je eerst wel een beetje om de tuin – pun intended – want je denkt dat je in een aangelegde botanische tuin rondloopt waar je vooral mag kijken maar niet aankomen. Maar plots bevind je je aan de bovenkant van de stad, met een gigantisch uitzicht, en een dicht bos waar je tussen mag verdwalen.

Bagnoles sur l'Orne

Bovendien biedt Bagnoles, naast thermen die naar ’t schijnt een bezoekje waard zijn (maar die wij hebben overgeslaan) ook elke zaterdag een rommelmarkt die zeker de moeite is. Ik heb me serieus moeten inhouden om niets te kopen.

Wil je alles samen op 1 plek vinden, dan is Falaise the place to be. Een groot park, al ga je daar wel net de dieperik in, in plaats van omhoog. Op een bepaald moment moet je er ook weer uit raken, en dan maak je ’t jezelf zo moeilijk als je wilt, natuurlijk.

Falaise

Park, check. Kasteel, check. Falaise is een tijdje de uitvalsbasis van Willem de Veroveraar geweest, en je kan er zijn bescheiden optrekje nog altijd bezoeken. Een deel valt gratis te verkennen, het andere deel is betalend. In het betalende gedeelte krijg je een tablet mee, waarop je alle uitleg krijgt, en waarop je kan zien hoe alles er toen uitzag. Wij hebben het betalende deel overgeslaan omdat zoonlief daar nog net iets te jong voor is, maar voor oudere kinderen kan het wel ’s leuk zijn, denk ik dan.

Falaise - Willem de Veroveraar

Alsof een park én een kasteel nog niet genoeg waren, kan je in Falaise ook nog naar het poppenmuseum. Geautomatiseerde etalages met bewegende poppen, dat bleek in de jaren 50 nogal hot te zijn bij de grotere winkels, en blijkbaar waren vooral de Fransen een krak in het bouwen van die etalages. Ze stoefen er nu nog mee, en een paar van die vroegere etalages staan nu uitgestald in Falaise.

bDSC_1147

Wel ’s leuk om te zien, maar redelijk beperkt in grootte, toch zeker voor de prijs die je betaalt. Bovendien begint de tentoonstelling met een donker, griezelig filmpje over 2 kinderen die in het oude atelier van hun grootvader levende poppen vinden. Dat filmpje krijg je te zien in een donker zaaltje, waar je niet uit kan vooraleer het filmpje gedaan is. Zet er nog een griezelig muziekje onder, en je bezorgt elke bezoeker minstens 1 nachtmerrie, moeten de makers gedacht hebben.

Een ander stadje was Alençon. Leuk om ’s rond te slenteren, zeker op zaterdag, als er ook markt is. In het toeristisch centrum kan je een kaartje vinden, met een route die je langs de belangrijkste punten in de stad leidt. Of je zoekt gewoon zelf je weg door de talrijke steegjes.

Alençon

Om ons grote inkopen te doen, moesten we naar La Ferté-Masé. Daar heb je een groot meer waar je kan rond wandelen, en een strand met speeltuin.

La Ferté-Masé

Er zijn ook nog allerhande activiteiten te doen in en rond het water, maar die hebben we overgeslaan. Mijn asociaal/introvert kantje, dat blijft tijdens de vakantie liefst (nog meer) van zo veel mogelijk mensen vandaan.

Het laatste kuierstadje was Sées, waar ze een kathedraal hebben die deze zomer een lichtspektakel bood. Jammer genoeg moesten we dat spektakel overslaan, kleuters gaan tijdens de zomer nu eenmaal net iets vroeger slapen dan de zon. ’t Plan was om de kathedraal overdag te bezoeken, maar er was net een begrafenis bezig, en we vonden het toch net iets minder gepast om dan in short te gaan rondslenteren.

Sées

Heel wat afgekuierd dus. En zo veel kerkjes gezien, dat zoonlief nu bij elk exemplaar dat we passeren zegt ‘Kijk, een kerk! Gaan we ’s binnen?’

Tot zo ver onze stedelijke avonturen. Volgende week, deel 3 – Allemaal beestjes.

Normandië deel 1 – De bossen

De zomer van 2015 bracht ons naar de bossen van Normandië, naar het arrondissement Basse-Normandie. Onze plaatselijke uitvalsbasis was een huisje in Rouperroux, een gehuchtje tegen Alençon. Drie weken weg van alles en iedereen, op de melkveehouder naast ons na, en aan de rand van het Parc Naturel régional Normandie-Maine.

Normandië

Drie weken, dat vat je niet even samen in 1 blogpost. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar de post werd veel te lang. Vandaar: 4 delen:

  • De bossen van Normandië
  • Kuierstadjes
  • Allemaal beestjes
  • Mont Saint Michel

Vandaag, deel 1 – De bossen van Normandië.

Tijdens het plannen van onze vakantie, kozen we voor Rouperroux net omdat het zo afgelegen was, en omdat het bos vlakbij was. In onze hoofden trokken we dagelijks onze wandelschoenen aan en de deur achter ons dicht, en weg waren we, op verkenning langs uitgestippelde bospaden die ons elke dag naar een nieuw deel van het bos zouden brengen.

Normandië

In praktijk ging dat net iets anders. Ten eerste was het al niet mogelijk om de deur achter ons dicht te trekken en aan de wandeling te beginnen. Daarvoor is het Franse wegennet net niet wandel- en fietsvriendelijk genoeg. Ik heb het 2 keer gewaagd om mijn loopschoenen aan te trekken en langs de straat te lopen. Geen fietspad, geen troittoir, en weggetjes die maar breed genoeg zijn voor  1 auto waar de plaatselijke bevolking niet trager dan 90 km per uur wil rijden. Doodsangsten, echt waar. Wel goed voor de calorieverbranding, daar niet van.

De auto in dus, telkens als we het bos in wilden. En dat bos zelf, dat is ook weer iets speciaals. Want de Fransen, die verdelen hun bos op in loten. Dus als je een boswandeling uitstippelt, dan stippel je een weg uit langs die loten. Waardoor je niet zo zeer in het bos loopt, maar meer tussen 2 bossen in. Soms op een heel breed, heel recht, heel lang, heel saai pad.

Normandië

Maar soms ook langs een route die al maanden niet meer gebruikt was. Stond je daar plots, tussen de reuzenvarens.

Normandië

Very Jurassic Park, dat wel, maar ook met tekenbeten voor het hele gezin als resultaat. Vanaf toen werd dat bos net iets minder aanlokkelijk voor ons.

Bon, tot zo ver mijn gezaag. Ik kan er niet aan doen, de Schotse bossen van vorig jaar hebben onze verwachtingen nu eenmaal een tikkeltje hoger gelift. Idyllische bospaadjes galore daar. En ’t is nu ook niet dat alle bossen in Frankrijk tot loten herleid zijn, ze kunnen het ook anders. Dat zagen we toen we naar Roche d’Oëtre gingen. Daar kon je uit verscheidene wandelingen kiezen, en wisten we niet waar eerst naartoe. Uiteindelijk daalden we af, om zo langs ’t riviertje in de vallei te stappen, en dan weer naar boven te klimmen.

Normandië

Een afdaling, water, en klimmen. Alle ingrediënten om zoonlief enthousiast te houden. Score!

Normandië

Als je ’t liever wat avontuurlijk hebt, of als je grotere kinderen hebt, biedt Roc de l’Oëtre ook een klimparcours in de bomen. Betalend, dat wel, maar ’t zag er wel leuk uit. Je kan binnen vanaf 6 jaar. Heb je nog jongere koters, dan is er ook een gratis miniparcours voor de kleuters. Dit laatste viel alleszins in de smaak.

Normandië

Daarnaast vonden we onze laatste dag vakantie niet zo ver van het huisje (wel met de auto, natuurlijk) ook nog een parcours de la Santé. Jawel, een fitometer. Very nineties.

NormandiëMaar hij is wel het vernoemen waard. De setting is echt mooi, in een prachtig stukje bos nabij Fontenai-les-Louvets, en met een bospad dat aan mijn verwachtingen voldeed. Om de zo veel meter krijg je een oefening voorgeschoteld, en we hebben ons eens flink laten gaan.

Normandië

Conclusie: Als je graag een bosvakantie wilt, is het arrondissement Basse-Normandie toch niet de beste keuze, tenzij je het niet erg vindt om langs loten bos te lopen. Dan zoek je het beter wat verder op in Suisse-Normandie, waar Roche d’Oëtre deel van uitmaakt.

Volgende week deel 2: Kuierstadjes.

Omavierkantjes in Normandië

’t Is allemaal nogal hectisch geweest, hier thuis. We zitten nog altijd te midden van een gigantische renovatie, en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. En omdat we zo veel mogelijk zelf proberen te doen, hebben we eigenlijk alleen de avonden en de weekends om iets gedaan te krijgen. Nu er ook nog een baby bijgekomen is, blijft al het werk voor manlief liggen. En dat leidt soms wel tot wat stress.

Om er even helemaal van tussenuit te zijn, huurden we een klein appartementje aan de kust van Normandië.

We gingen langs het strand wandelen.

Normandy
Normandy
Normandy

Bezochten het Amerikaans kerkhof.

Normandy
Normandy

En het Memorial museum.

Normandy

Zagen het Tapijt van Bayeux.

Normandy

En we bezochten de kathedraal van Bayeux, net op tijd om aan de regen te ontsnappen.

Normandy

En tussendoor haakte ik ook wat omavierkantjes voor mijn Weekend in Stockholm dekentje.

Grannies in Normandy

13 af, 43 te gaan!

Grannies in Normandy

’t Leven is mooi zo. En nu dat dekentje af krijgen. ’t Kan nog wel van pas komen deze winter.