Drakensjaal

Bij de drakenwantjes, hoorde toch ook een drakensjaal, niet?

Drakensjaal

Ik koos voor een tubesjaal, die je gewoon over je hoofd kan trekken. Om hem extra warm te maken, deed ik van double-knitting: de buitenkant in het groen, en de binnenkant in het oranje. In theorie dus omkeerbaar, ware het niet voor de drakenkam die op de groene kant kwam.

Drakensjaal

Naar hetzelfde idee van de wantjes.

Doordat deze tube in het rond gebreid is, en doordat double-knitting aan de buitenkant recht gebreid wordt, maar aan de binnenkant averecht, zit je met een verschil aan draadspanning aan beide kanten. Daardoor is de binnenkant iets losser (en dus ook iets groter) uitgevallen dan de buitenkant. Dat zorgt voor een extra randje.

Drakensjaal

In theorie trek je dit ding dus over je hoofd, tot het netjes rond je nek zit. En als je het dan te koud krijgt, dan kan je het nog over je mond en neus trekken ook. Ik heb ook even geprobeerd om er nog een drakensnoet op te krijgen, naar analogie met de kattensnoet die ik enkele jaren geleden breide, maar zo’n drakensnoet, da’s niet simpel. Probeersel mislukt, dus ’t is zonder snoet te doen.

En misschien gelukkig maar, want zoonlief draagt de tube nog ’t liefst van al bovenop zijn hoofd. Iets wat eigenlijk de indruk geeft dat hij een lampenkap op zijn hoofd heeft.
Nu ja, zijn haar blijft er wel mee in de plooi liggen.

Drakensjaal

Ik zal de discussie maar niet aangaan…

aIMG_0646

Drakenpootjes

Grijpgrage peuterhandjes zijn niet zo wild van wantjes. Te veel beperking, en te weinig grijpvermogen. Zoonlief een paar wanten aandoen, dat loopt dan ook meestal op een sisser uit. Of op ruzie, afhankelijk van hoe koud het buiten nu precies is.

Omdat ik zelf een grote fan ben van mijn glittens, dacht ik dat dit misschien wel de oplossing zou zijn voor die handjes: optimaal grijpvermogen en toch geen verkleumde vingertjes. Win-win.

AIMG_4567

Ik ging aan de slag met fluogroene wol die ik een tijdje geleden in de Veritas kocht. Om de glittens al zeker goed zichtbaar te maken in deze donkere dagen. Omdat zoonlief het de laatste tijd nogal voor draken heeft, besloot ik om er een drakenkam op te zetten (is dat een woord?). In het fluo-oranje. Je kan niet zichtbaar genoeg zijn, tijdens de wintermaanden.

Drakenpootjes

Googly eyes mochten natuurlijk niet ontbreken.

Drakenpootjes

En dé klassieker voor peuterwantjes: een touwtje om ze nooit ofte nimmer te verliezen.

Drakenpootjes

Het enthousiasme aan zoonliefs zijde hangt een beetje af van met welk been hij die ochtend uit bed gestapt is. De ene keer is hij er helemaal wild van en speelt hij er een heel toneel mee.

De andere keer, als het mooi weer is buiten en het moment ideaal is om foto’s te nemen, kunnen ze hem niet bekoren. Zeker niet als je vraagt of hij ze ’s even kan laten zien. Let op de blik.

Drakenpootjes

Zelf ben ik er best tevreden over. Alleen had ik er geen rekening mee gehouden dat het wel ’s moeilijk zou kunnen zijn om die vingertjes in de juiste vingergaten krijgen. Er is dus een reden waarom het gros van de ouders de voorkeur geeft aan wantjes. Iets waar we de volgende keer zeker rekening mee houden.

Drakenpootjes