Dubbele ovenwant – Gratis downloadpatroon

Mijn plusmama, die bakt er op los. En wie veel bakt (maar dan echt véél hé), die verslijt ovenwanten. De nood aan een nieuw paar werd elke week groter. De voorkeur ging uit naar een groot, dubbel exemplaar.

dubbele ovenwant

Dus ik ging op zoek naar stof. Voor het grote gedeelte (patroondeel A) recykleerde ik een rok die ik ooit eens zelf gemaakt had, maar al lang niet meer droeg. Omdat de rok niet lang genoeg was om de grote stukken in 1 geheel te knippen, werkte ik met een middennaad.

recykleren

Voor de kleine gedeeltes (patroondeel B) ging ik aan de slag met restjes katoen. Ik knipte stukjes van 7 op 7 cm, en quiltte 2 keer 4 rijtjes van 5 vierkantjes aan elkaar. Met de hand en al (want dat lukte nog terwijl ik in de zetel hing met een slapende baby op mijn lijf). Daarna rondde ik aan 1 kant de hoekjes af volgens het patroon.

dubbele ovenwant

De randen werkte ik af met biaislint. Ik voegde ook een lusje toe, zodat de ovenwanten gemakkelijk aan een haakje opgehangen kunnen worden.

dubbele ovenwant

Wil je zelf ook graag zo’n exemplaar maken? Volg dan de richtlijnen hieronder.

Wat heb je nodig?

  • Stof die tegen een stootje (en een redelijke portie hitte) kan, zoals bijvoorbeeld katoen
  • Wattine
  • Hittebestendige wattine
  • Biaislint (2 meter ongeveer)
  • Contrasterend garen
  • Vlieseline
  • Het patroon

Hoe maak je het?

  1. Print het patroon zonder verschalen. Meet het testvak om te zien of het patroon de juiste afmeting heeft.
  2. Vouw je stof dubbel en teken de patroondelen als volgt:
    • Patroondeel A: 2 keer aan de stofvouw.
    • Patroondeel B: 2 keer op dubbelgevouwen stof. Je hebt in totaal dus 4 stofdelen, waarvan 2 in spiegelbeeld (een linker- en een rechterdeel).
  3. Teken voor elk deel 1 cm naadwaarde bij, en knip uit. Je hebt nu 2 grote stofdelen, en 4 kleine stofdelen – 2 linkse delen en 2 rechtse delen.
  4. Vouw je wattine dubbel, en knip patroondeel A 1 keer aan de stofvouw. Doe hetzelfde met de hittebestendige wattine. Naadwaarde is hier niet nodig.
  5. Stapel alle uitgeknipte patroondelen A als volgt op elkaar:
    1. De buitenkant van de ovenwant in stof, met de goede kant naar onder
    2. De hittebestendige wattine
    3. De wattine
    4. De binnenkant van de ovenwant in stof, met de goede kant naar boven
  6. Markeer duidelijk aan welke kant de hittebestendige wattine zit, deze moet aan de kant komen die het meeste hitte te verduren krijgt.
  7. Quilt op elkaar volgens een patroon dat je zelf mooi vindt. Ik koos voor vierkantjes en tekende de lijnen beurtelings op 4cm en 1 cm van elkaar.
  8. Neem 2 van de kleinere stofdelen – een linkerdeel en een rechterdeel – en strijk vlieseline aan de verkeerde kant van de stof.
  9. Leg de 2 kleine delen met vlieseline met de goede kant naar beneden, en leg op elk deel één van de andere kleine delen, met de goede kant naar boven. Stik op elkaar met een hulpsteek.
  10. Bevestig biais aan de rechte rand van de kleine delen.
  11. Leg de kleine delen bovenop de grote delen, met de goede kant boven. Zorg er daarbij voor dat de gekromde naden op elkaar liggen, en dat de kant met de hittebestendige wattine aan de onderkant ligt. Stik op elkaar met een hulpsteek.
  12. Knip een stuk van 10 à 12 cm van het biaslint om het lusje te maken. Vouw het in de lengte dubbel, en stik de randen op elkaar.
  13. Zoek het midden van de ovenwant, en speld het stukje biais daar vast als lusje.
    dubbele ovenwant
  14. Bevestig de biais rondom de ovenwanten. Begin daarvoor in het midden, en aan de andere kant van het lusje. Zo voorkom je dat er te veel lagen op elkaar komen te liggen.
    dubbele ovenwant

Klaar! En dan nu, bakken maar!

Of als je geen zin hebt om te bakken, kan je er ook nog altijd je afstandsbedieningen in kwijt. Ook handig 😉

Stof voor durf het zelvers – Het vlinderdeken

Wie mij volgt op instagram weet het al langer, maar hier op de – licht-verwaarloosde – blog had ik het nog niet echt vermeld: huize Abfabulies heeft er sinds oktober een bewonertje bij. Een minimensje. Een minizoontje. Een kleine broer voor de grote broer.

Minimensjes, -zoontjes en kleine broertjes verdienen zachte knuffelprojectjes. Dat is een feit. Dus ik haalde Stof voor durf-het-zelvers boven, en wou aan de slag met het vlinderdeken.

Stof voor durf-het-zelvers - Vlinderdeken

Jammer genoeg vermeldde het boek nergens hoeveel stof ik nodig had om zo’n dekentje te maken. Dus ging ik raad vragen bij Google. Hoe veel stof ik precies nodig had vond ik niet direct, maar ik vond wel een aantal verschillende meningen. En die leken nogal verdeeld. Sommigen vonden het vlinderdeken poepsimpel om te maken, anderen vonden de uitleg in het boek te beperkt, en hadden hierdoor nogal wat moeilijkheden ondervonden. Ik hield mijn hart al een beetje vast. Mijn tornmesje is mijn beste vriend, daar niet van, maar dat wil niet zeggen dat we elkaars deur moeten plat lopen. Weten dat het er is en me zal helpen als ik het nodig heb, da’s voldoende voor mij.

Stof voor durf-het-zelvers - Vlinderdeken

Uiteindelijk, en misschien omdat ik door alle info die ik gevonden had extra voorzichtig was, vond ik het vlinderdeken toch wel vrij simpel om te maken. Ik heb mijn tornmesje wel twee keer moeten boven halen. De eerste keer  was helemaal mijn eigen schuld. Mijn lagen stof waren aan het schuiven gegaan terwijl ik de velcro aan ’t stikken was, waardoor  er wat stof dubbel was komen te liggen. De tweede keer was expres, omdat ik een gat in het dekentje wou maken, zodat ik het in de maxi-cosi kon gaan gebruiken.

Stof voor durf-het-zelvers - Vlinderdeken

En voor wie zich afvraagt wat die romper daar telkens ligt te doen: daar staat op Bärenstark. En ik vond dat wel grappig, zo met die ijsberen. Maar nu blijkt het nauwelijks leesbaar te zijn op de foto’s. Ach ja.

Maar hoeveel stof heb je nu eigenlijk nodig?

Het vlinderdeken komt in 2 maten: een kleinere versie, of een grotere versie. Voor de kleinere versie zou je met 1 meter stof genoeg moeten hebben. Ik maakte de grotere versie, en daarvoor is 1 meter net te kort om alles eruit te krijgen, daarvoor zou je minstens 1,05 en liefst 1,10 meter nodig hebben. Maak je de grote versie en heb je toch maar een metertje in huis? Dan kan je wat aan ’t schuiven gaan. Ik deed het met de voetenzak. Daarvan bestaat het voorste gedeelte nu uit 3 delen.

Stof voor durf-het-zelvers - Vlinderdeken

Tips

  • Ik stikte het dekentje aan elkaar met de overlock. Dat zou ik bij een volgend exemplaar niet meer doen, het maakt het moelijker om in die hoekjes te komen. En die hoekjes, die zijn wel belangrijk om alles juist te krijgen.
  • Ik gebruikte wasspelden om de twee lagen stof samen te houden tijdens het stikken. Niet ideaal, maar net iets beter dan speldjes. Naar ’t schijnt zijn die wonderclips een must-have, maar ik heb ze nog niet in huis gehaald. Heb jij er wel al ervaring mee? Zou je ze aanraden?
  • Als je het dekentje ook in de maxi-cosi wilt gebruiken, check de velcro dan nog eens. Doordat het dekentje in de maxi-cosi in een andere vorm ligt dan wanneer je het als wikkeldekentje gebruikt, kan het zijn dat je ofwel nog een extra stukje velcro bij moet stikken, ofwel dat je je velcro iets anders moet gaan plaatsen.Stof voor durf-het-zelvers - Vlinderdeken
  • Als je van plan bent het dekentje alleen binnen te gaan gebruiken, dan zou ik de kap weglaten, zodat je het dekentje als slaapzakje ’s nachts kan gebruiken.

Gebruikt materiaal

Halloween en een vleermuiskostuum naaien in minder dan 1 uur

Dat de kindjes verkleed naar school mochten komen, zei het briefje op de deur van de kleuterklas. Dat dit betekende dat ik nog 2 dagen had om een iets in elkaar te flansen, waarschuwden de alarmbelletjes in mijn hoofd me.

Een snelle zoektocht op het internet met de termen ‘easy’, ‘diy’ en halloween costume’ brachten me bij dit vleermuiskostuum. En zoonlief zag het ook direct zitten. Oef!

Restte nog de vraag of dit echt zo’n snel-klaar projectje was als beloofd (want ik ken dat, Jeroen Meus heeft me zo ook regelmatig ’s bij mijn pietje, ik moet zowat de traagste groentesnijder ooit zijn, maar da’s een ander verhaal). Tien minuten, zegt de handleiding. Gezien ik meestal al meer tijd nodig heb om mijn stof juist te leggen, nam ik dat met een korrel zout. Zou het in een uurtje lukken? De test:

  • De zoon opmeten: 5 minuten (met dank aan de tv)
  • Een geschikt stofje zoeken in de voorraad: 10 minuten (eentje uit de nichtjeszak)
  • Instructies volgen en ’t geheel in elkaar steken: 25 minuten

Totaal: minder dan een uur! Score!

Batman masker

Dus, vleugels – check, masker – check. Bleek ik nog 1 probleem te hebben. De vleugels zijn gemaakt als een soort van bolero. Om het geheel compleet te maken, heb je nog een effen zwart t-shirt nodig. En dat hadden we hier niet in huis. Ah nee, want als die het huis binnenkomen, dan worden die zo goed als direct gepimpt met flockfolie, zoals je kan zien op de foto. Dus vrijdagochtend is zoonlief naar school vertrokken met een bedrukt t-shirt aan. Achterstevoren. En geen haan die ernaar gekraaid heeft.

Geplaatst op Categorieën naaien, sewingTags , , , , 2 Reacties op Halloween en een vleermuiskostuum naaien in minder dan 1 uur

Een Cisse – in ’t kort

Het werd nog eens tijd om een broekje te naaien, hier ten huize Abfabulies. Het Cissepatroon van Zonen 09 kocht ik een tijdje geleden al. En ’t werd hoog tijd om er eens iets mee te doen.

Voor stofjes dook ik de voorraad in, en kwam ik op een petroleumblauwe velourske uit. Eentje uit de nichtjeszak.

Het oorspronkelijke plan was om een lange versie van de Cisse te maken, maar toen bleek dat ik dan wel heel nauwkeurig ging moeten zijn met het uitknippen van deze stof, heb ik maar op veilig gespeeld, en ben ik voor de korte versie gegaan.

In de zoektocht naar stof, passeerde ik ook mijn voorraad paspel. Het fluogroen dat ik al eerder gebruikte voor zoonliefs boekentas trok – hoe kan dat ook anders met fluo – de aandacht, en ik dacht ‘Waarom niet?’. Dus kregen de opgestikte zakken een fluorandje.

Cisse - Zonen 09

En de zijnaden ook.

Cisse - Zonen 09

En terwijl ik toch bezig was, de achterpas ook.

Cisse - Zonen 09

Tussendoor kreeg ik ook het zot in mijn kop en kocht ik een Silhouette cameo. Er is ondertussen dus ook al heel wat flockfolie door deze snijmachine geduwd, maar daarover een andere keer meer. Tussen al die flockfolie (echt, die voorraden van mij, ik moet me er toch ’s doorwerken) vond ik, jawel, fluogroene folie. Ideaal voor deze Cisse dus! Ik liet de Cameo wat sterretjes snijden, haalde mijn strijkijzer boven, en voila, nog meer blingbling.

Cisse - Zonen 09

Omdat ik de knoopsluitingen en schuifknopen die confectiebroekjes meestal hebben nog altijd erg onhandig vind voor driejarigen, besloot ik om voor elastiek en boordband te gaan. Die methode had zijn nut al bewezen toen ik een reeks Jacobbroekjes en onderbroekjes maakte, en ervaring heeft al geleerd dat je beter nooit een winning team changet hé.

Cisse - Zonen 09

Jammer genoeg geen fluogroene boordband in de voorraad, en ook een (weliswaar gehaaste) internetspeurtocht bracht daar geen soelaas, dus een iets fletser groen dan maar. Voor de afwerking koos ik er deze keer niet voor om de elastiek in te rijgen nadat ik de boordband aangenaaid had. In plaats daarvan naaide ik de elastiek mee vast aan de rand, zodat die niet kan gaan krullen na enkele wasbeurten. De tijd zal nog moeten uitwijzen of dit een brilliante ingeving was, of dat ik het mij nog serieus zal beklagen.

Cisse - Zonen 09

’t Heeft lang geduurd voor dit exemplaar af was. Ik tekende het patroon in februari al uit, en vanaf toen ging het maar met mondjesmaat vooruit. Dat lag helemaal niet aan het patroon of de beschrijving, maar echt compleet aan mij. Maar ik heb er eigenlijk ook geen spijt van. Gewoon, omdat de afwerking echt veel beter gelukt is dan wat er anders al eens van onder mijn machine durft te rollen, wanneer ik iets rap rap wil afkrijgen. Haast en spoed en zo. Misschien moet ik deze trage aanpak wel vaker toepassen, zodat ik nog meer aandacht aan de afwerking kan schenken.

Hoe zit dat met jullie afwerking? Alles tot in de puntjes in orde? Of is ’t beter om niet te veel naar de binnenkant van jullie naaiwerkjes te kijken? En niet liegen hé 😉

Handdoeken recycleren – Zo doe je dat

Handdoeken, dat gaat hier redelijk lang mee. De oude exemplaren die ik van thuis meekreeg toen ik op kot ging, verhuisden mee naar mijn eerste appartement, mee naar het eerste huisje, en mee de verbouwing in. Af en toe sneuvelt er eens eentje. Afhankelijk van de manier waarop die handdoek komt te gaan, wordt er soms ook gewoon een nieuw leven in geblazen.

Zo ook met mijn goede oude Minnie Mouse exemplaar, die ooit, in een vorig leven, nog menig zwemles heeft overleefd. Ooit wit met een goed afgetekende Minnie, door de tand des tijds overgegaan naar een soort van grauwgrijs met afgewassen Minnie en uitgerafelde randen. Jammer genoeg geen foto’s van het exemplaar in zijn geheel (al zou het mij niet verwonderen moest mijn moeder er nog ergens een opsnorren na het lezen van dit bericht).

Met lichte weemoed in het hart haalde ik toch stofschaar en meetlat boven, en ging ik aan het knippen. Vierkantjes en rechthoekjes. Met de randjes even de overlock door, en hupla:

b-minnie

  • 7 wattenschijfjes
  • 3 poetsdoekjes
  • 21 snoetenpoetsdoekjes

Die drievuldigheid alleen al maakte het hele proces tot een succes.

En het voordeel van zo’n handdoek met opdruk in stukken te gaan knippen? Je kan die doekjes achteraf ook altijd nog als puzzel bovenhalen.

b-minnie2

Hoe zit dat met jullie? Recycleren jullie ook handdoeken? Of waar gaan die naartoe?

b-minnie3

Operatie red sofa – Status: compleet

’t Is gelukt. Onze sofa is helemaal hersteld. En dat in ‘amper’ een kleine 2 jaar tijd.

Wat vooraf ging

Toen we net begonnen waren met onze verbouwing, kreeg ik bij toeval 2 sofa’s cadeau, gratis en voor niks. Die hebben hier een paar jaar dienst gedaan, maar toen begon er slijt op te komen. Dus besloot ik om ze te herstellen, in plaats van nieuwe te kopen.

Ik begon met een paar simpele vierkante paspelkussens, naar Oontjes voorbeeld. Daarna waren de zitkussens aan de buurt. Eerst die van de kleine sofa, daarna die van de grote sofa. En daarna werd het even stil.

Waar zijn we geëindigd?

De overtrek voor het kleinste exemplaar was eerst klaar. Manlief, die van in het begin zijn twijfels had gehad over het hele project, zag bij ’t zien van ’t resultaat plots in dat upcyclen best zijn voordelen heeft, en besefte dat we met deze sofa’s gerust nog even verder konden voor we in een nieuwe moesten investeren. Hij geloofde er zelfs zo hard in, dat hij besloot om een stuk van een van de sofa’s te zagen, om zo van 2 exemplaren 1 hoekexemplaar te maken.

bcollage

Misschien, heel misschien, was het moment waarop ik hem met hamer en zaag in de aanslag aan zag komen ook wel het moment waarop ik dacht dat we nog in allerijl in de Ikea terecht gingen komen.

Maar kijk, hij is af. Een hoekzetel, in een volledig nieuw kleedje. Wie had dat nog gedacht?

BIMG_0037

In theorie moet ik nog 1 klein extra kussentje maken, om het vrijgekomen gat van de leuning op te vullen. Maar eigenlijk past zo’n Ikea-kussen daar ook perfect in. En bovendien is net dit stukje zetel gebombardeerd tot nesthoekje van zoonlief. Dus voorlopig laat ik het lekker zo.

En wat hebben we geleerd?

Dit is zo’n project dat je één keer doet. En daarna nooit meer. Herinner me daar alsjeblieft aan als ik nog eens met dit idee op de proppen kom.

bIMG_0036

Hoe zit dat met jullie? Beginnen jullie ook al eens aan van die projecten waarvan je je achteraf afvraagt waar je eigenlijk met je gedachten zat? Of hebben jullie net dat beetje meer zelfkennis?

bIMG_0035

Een rugzak voor Jules de klaspop

Enkele weekends geleden, kwam Jules de klaspop bij ons logeren. Zoonlief content. Ikzelf iets minder. Ik ben namelijk niet zo tuk op een logeerpartijtje van de klaspop. Dat brengt meestal nogal wat zondagavondstress mee.

Zondagavonden, dat zijn sowieso mijn beste momenten niet: het vuilnis moet buiten, de week moet worden voorbereid, er moeten spullen klaar gezet worden, en er is een hele hoop was die nog geplooid en al dan niet gestreken moet raken. Voeg daar dan nog een klaspoppendagboek aan toe, mét foto’s, en dan kom je tot nog een beetje extra stress. Ook al omdat het meestal op zo’n momenten is dat je ontdekt dat de printerinkt op is, dat je foto’s om de een of andere reden niet syncen met de cloud, of dat het fotopapier eigenlijk gewoon opgekruld gelegen heeft en er niets deftigs meer mee te doen is (als je dan al de chance hebt dat er nog fotopapier te vinden is). Dat alles terwijl je de minuten van je laatste avond weekend voorbij ziet tikken, en je vooral op tijd in je bed wilt kruipen, omdat de maandagochtendwekker onvermijdelijk luider en luider begint te tikken.

Maar het was dus onze beurt dat weekend om Jules mee te sleuren, en zoonlief zag het wel helemaal zitten. Omdat er nieuwe schoenen gekocht moesten worden, ging Jules mee naar de schoenenwinkel. Gepakt en gezakt vertrokken we richting Gent centrum.

Bij ’t parkeren van de fiets, had Jules nog een rugzak aan. Bij ’t aankomen in de schoenenwinkel, niet meer. Een directe speurtocht leverde niets meer op: in nog geen 10 minuten tijd was Jules’ rugzak – met knuffel, natuurlijk – verdwenen. Ik ben even moeten gaan zitten. Ik voelde nog meer stress opkomen, en ik wist niet hoe ik dit aan de juf ging moeten uitleggen. Dat mijn naaimachine haar kunnen ging moeten tonen, dat was alleszins al een feit.

Een nieuwe rugzak voor Jules dus. En omdat Jules in de uiltjesklas zit, dacht ik er dan maar direct ook een uilenexemplaar van te maken.

’t Concept is simpel: een ronde bodem, en een tubevormige rugzak die je kan dichtstroppen.

Uiltjesrugzak voor Jules

Uiltjesrugzak voor Jules

Riempjes op de rug, zodat Jules de rugzak zeker kan aandoen.

Uiltjesrugzak voor Jules

En als klep, een uilenkop.

Uiltjesrugzak voor Jules

De sluiting werkte ik af met een kamsnaps, maar ik vrees dat die het nogal snel zal begeven. De stof is denk ik net iets de dun om al dat jeugdige kleutergeweld te overleven. Fingers crossed.

En die verloren knuffel? Die werd ook vervangen door een uiltje. We hadden er hier nog wel een paar liggen.

Uiltjesrugzak voor Jules

Komt er bij jullie soms ook een klaspop mee naar huis? Hoe vlot verloopt dat bij jullie?

Pimmen – Pimde – Gepimd

Van peuter naar kleuter evolueren, dat doe je niet zonder een ferme groeischeut. En die scheut, die krijg je ’t liefst voor je op vakantie vertrekt, zodat je ouders daar plots staan met een gebrek aan korte broekjes.

Insert – hoe kan het ook anders – Zonen 09. Patroon van dienst: Pim, het kleinere broertje van Jacob en Cisse.

Omdat het snel moest gaan, koos ik voor het simpele model. Geen zakjes, geen lusjes, gewoon, een shortje. En omdat ik dan toch bezig was, direct 3 shortjes.

Zonen 09 - Pim

Die Pimmetjes hebben echt mijn hart gestolen. Ze zijn redelijk kort, en net daarom word ik er melancholisch van. Ze tonen mij dat mijn kleuter groeit en lange benen begint te krijgen, maar tegelijkertijd tonen ze de restantjes van de babybillen waarvan ik ’t niet kan laten er ’s goed in te knijpen.

Zonen 09 - Pim

Ja, je leest het goed. Ik ben mijn eigen bomma geworden.

Mijn voornemen voor de volgende zomer: Pim for the win! En nu hopen dat ik er op tijd aan begin 🙂

Stofjes

  • Oranje-bruine nicky velours: uit de nichtjeszak
  • Snorretjes: Online besteld, maar ik weet niet meer waar
  • Blauwe spons: Juffertje uil

Een nieuwe hoes voor ons bakfietszitje – Met gratis patroon

Toen zoonlief geboren werd, schaften we ons om praktische redenen een bakfiets aan. De fiets was voor ons sowieso al de snelste manier om van hot naar her te raken tijdens   onze ochtend- en avondroutine, en in die bakfiets, daar konden we de maxi cosi ook in kwijt. De bedrijfsauto die ik toen nog had, die werd soms weken niet gebruikt.

Anderhalf jaar later veranderde ik van werk-met-bedrijfswagen naar werk-zonder-bedrijfswagen, en toen werd de bakfiets nog vaker ingeschakeld (en Cambio voor de afstanden die niet met (bak)fiets en/of trein te overbruggen zijn). Zoonlief groeide uit de maxi cosi, uit zijn babystoel, en in zijn peuterzitje.

Peuterzitje

Dat peuterzitje begon behoorlijk af te zien. Logisch ook. Ik moet de eerste peuter die kan stil zitten nog tegen komen. Op sommige plekken was het zitje na verloop van tijd echt letterlijk tot op de draad versleten.

Peuterzitje

Een nieuwe hoes voor dat zitje was dus geen overbodige luxe. Ik wou die zelf maken, maar stelde het alsmaar uit, omdat het mij toch niet zo simpel leek. Bleek dat uiteindelijk niet eens zo moeilijk te zijn.

Ik ontmantelde het zitje, en gebruikte de vulling om er een patroon rond te tekenen. Ik had ook  de hoes zelf kunnen gebruiken om het patroon te tekenen, maar zo’n peuter vergaart redelijk wat viezigheid in de plooitjes van zo’n zitje, bleek al gauw. Dat, en de doorgesleten plekken, deden me toch voor de eerste optie kiezen.

Peuterzitje

Ik voegde anderhalve centimeter toe aan de omtrek die ik al getekend had. De vulling zelf is redelijk dik, om die bumps in the road op te vangen tijdens het fietsen. Er moest dus zeker extra waarde toegevoegd worden.

Daarnaast tekende ik ook nog anderhalve centimeter naad bij. Ik was nu toch al bezig. ’t Was voor mij ook de eerste keer dat ik tafelzeil ging naaien, dus ik nam liever wat marge.

Als je zelf ook met zo’n doorgesleten exemplaar zit, kan je het patroontje voor een nieuwe hier gratis downloaden.

In elkaar zetten doe je zo:

Benodigdheden

  • 1 meter tafelzeil
  • 2 stukjes touw of veter van circa 50 cm lang
  • Ritsvoetje voor je naaimachine
  • Pdf met patroon

Patroon in elkaar zetten

  1. Print de pdf zonder te schalen op A4 papier.
  2. Leg de bladzijden in twee rijen naast elkaar: de eerste rij van 1 tot 4, de tweede rij van 5 tot 8.
  3. Zorg ervoor dat de lijnen op elkaar aansluiten.

In dit patroon is de naadwaarde inbegrepen. De buitenste lijn (korte stippels) is de kniplijn, de middelste (volle) lijn is de stiklijn, de binnenste stippellijn is de plooilijn.

Patroon op de stof tekenen

Gebruik tafelzeil, zodat het zitje tegen een stootje kan. Knip de delen uit zoals aangegeven op het patroon: 4 vleugeldelen (deel A) en 2 rug en zitdelen (B en C, in 1 stuk uitgeknipt)

Naaien

Begin met de vleugeldelen (deel A):

  1. Leg twee vleugeldelen met de goeie kanten op elkaar.
  2. Stik de naden, en laat daarbij de korte kant open.
  3. Knip de hoekjes bij, en knip rondom in. Knip indien nodig de rand bij.
    Peuterzitje
  4. Keer de vleugeltjes.
  5. Steek de vulling er langs de korte kant in.
  6. Herhaal voor de tweede vleugel.

Naai vervolgens het rug en zitdeel (deel B en C)

  1. Leg de twee hoofddelen met de goede kanten op elkaar.
  2. Steek de vleugeltjes er volgens de merktekens tussen, zodat ze naar binnen liggen, met de punten naar elkaar toe.
  3. Steek er aan 1 kant ook al een touwtje tussen, onder 1 van de vleugeltjes. Zorg er daarbij voor dat het touwtje ook naar binnen ligt.
  4. Stik de zijnaden met de ritsvoet (zodat je makkelijk langs die vleugeltjes kan), en laat de korte kant onderaan open.
  5. Keer je werk. Dit kan wel een beetje een gevecht worden.
    Peuterzitje
  6. Steek de vulling voor de rug erin.
  7. Stik onder het rugdeel, op de onderste stiklijn voor deel B. Zo kan het rugkussen al niet meer verschuiven.
  8. Steek de zitvulling erin.
  9. Vouw de naden van het korte deel naar binnen. Steek het tweede touwtje er schuin tegenover het eerste touwtje tussen en stik de naad met de ritsvoet dicht op de onderste stiklijn voor deel C.
  10. Plooi het stoeltje zodat het rugdeel rechtop staat en je de vleugeltjes haaks op het zitgedeelte kan zetten. Stik de vleugeltjes aan het zitgedeelte vast met de ritsvoet. Ik heb dit alleen aan de voorkant gedaan, zodat kruimels en dergelijke tussen de randjes door vallen, en zich er niet meer verzamelen.
    Peuterzitje

En ja, voor de arendsogen onder jullie, de tekst op de stof staat inderdaad op zijn kop. Maar dat is omdat ik het vanuit mijn vogelperspectief op de fiets zou kunnen lezen 😉

Peuterzitje

Hoe zit dat met jullie? Zijn er nog bakfietsers onder jullie, met of zonder kroost?

Sjonnie het stokpaard

Er lag hier nog een tak in huis. Zo’n goeie dikke. Dat vroeg om nog een stokpaard. Niet alleen voor de stok, maar ook voor Ronnie, het eerste paard. Dat werd een beetje eenzaam.

Sjonnie het stokpaard

Stokpaard nummer 2, Sjonnie, werd gemaakt van een kapotte sok. Eentje met een grote-tenengat in. Dus knipte ik er nog een gat in aan de andere kant. Ik stak er zwarte vilt achter, en naaide de randjes. Sjonnie heeft nu 2 neusgaten.

Sjonnie het stokpaard

Voor de rest werd Sjonnie op dezelfde manier gemaakt als Ronnie. Alleen heeft Sjonnie krulharen. Om de simpele reden dat die haren ooit ’s deel uitmaakten van een sjaal waar ik al te enthousiast aan had gebreid (zo enthousiast dat fietsen gevaarlijk werd) en achteraf een stuk weer heb afgehaald.

Sjonnie het stokpaard

Met een beetje water vallen die wel weer recht te krijgen. But where’s the fun in that 😉

Sjonnie het stokpaard

Maken jullie ook wel ’s speelgoed uit kapotte kleren?

bDSC_0560