Normandië deel 1 – De bossen

Normandië

De zomer van 2015 bracht ons naar de bossen van Normandië, naar het arrondissement Basse-Normandie. Onze plaatselijke uitvalsbasis was een huisje in Rouperroux, een gehuchtje tegen Alençon. Drie weken weg van alles en iedereen, op de melkveehouder naast ons na, en aan de rand van het Parc Naturel régional Normandie-Maine.

Normandië

Drie weken, dat vat je niet even samen in 1 blogpost. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar de post werd veel te lang. Vandaar: 4 delen:

  • De bossen van Normandië
  • Kuierstadjes
  • Allemaal beestjes
  • Mont Saint Michel

Vandaag, deel 1 – De bossen van Normandië.

Tijdens het plannen van onze vakantie, kozen we voor Rouperroux net omdat het zo afgelegen was, en omdat het bos vlakbij was. In onze hoofden trokken we dagelijks onze wandelschoenen aan en de deur achter ons dicht, en weg waren we, op verkenning langs uitgestippelde bospaden die ons elke dag naar een nieuw deel van het bos zouden brengen.

Normandië

In praktijk ging dat net iets anders. Ten eerste was het al niet mogelijk om de deur achter ons dicht te trekken en aan de wandeling te beginnen. Daarvoor is het Franse wegennet net niet wandel- en fietsvriendelijk genoeg. Ik heb het 2 keer gewaagd om mijn loopschoenen aan te trekken en langs de straat te lopen. Geen fietspad, geen troittoir, en weggetjes die maar breed genoeg zijn voor  1 auto waar de plaatselijke bevolking niet trager dan 90 km per uur wil rijden. Doodsangsten, echt waar. Wel goed voor de calorieverbranding, daar niet van.

De auto in dus, telkens als we het bos in wilden. En dat bos zelf, dat is ook weer iets speciaals. Want de Fransen, die verdelen hun bos op in loten. Dus als je een boswandeling uitstippelt, dan stippel je een weg uit langs die loten. Waardoor je niet zo zeer in het bos loopt, maar meer tussen 2 bossen in. Soms op een heel breed, heel recht, heel lang, heel saai pad.

Normandië

Maar soms ook langs een route die al maanden niet meer gebruikt was. Stond je daar plots, tussen de reuzenvarens.

Normandië

Very Jurassic Park, dat wel, maar ook met tekenbeten voor het hele gezin als resultaat. Vanaf toen werd dat bos net iets minder aanlokkelijk voor ons.

Bon, tot zo ver mijn gezaag. Ik kan er niet aan doen, de Schotse bossen van vorig jaar hebben onze verwachtingen nu eenmaal een tikkeltje hoger gelift. Idyllische bospaadjes galore daar. En ’t is nu ook niet dat alle bossen in Frankrijk tot loten herleid zijn, ze kunnen het ook anders. Dat zagen we toen we naar Roche d’Oëtre gingen. Daar kon je uit verscheidene wandelingen kiezen, en wisten we niet waar eerst naartoe. Uiteindelijk daalden we af, om zo langs ’t riviertje in de vallei te stappen, en dan weer naar boven te klimmen.

Normandië

Een afdaling, water, en klimmen. Alle ingrediënten om zoonlief enthousiast te houden. Score!

Normandië

Als je ’t liever wat avontuurlijk hebt, of als je grotere kinderen hebt, biedt Roc de l’Oëtre ook een klimparcours in de bomen. Betalend, dat wel, maar ’t zag er wel leuk uit. Je kan binnen vanaf 6 jaar. Heb je nog jongere koters, dan is er ook een gratis miniparcours voor de kleuters. Dit laatste viel alleszins in de smaak.

Normandië

Daarnaast vonden we onze laatste dag vakantie niet zo ver van het huisje (wel met de auto, natuurlijk) ook nog een parcours de la Santé. Jawel, een fitometer. Very nineties.

NormandiëMaar hij is wel het vernoemen waard. De setting is echt mooi, in een prachtig stukje bos nabij Fontenai-les-Louvets, en met een bospad dat aan mijn verwachtingen voldeed. Om de zo veel meter krijg je een oefening voorgeschoteld, en we hebben ons eens flink laten gaan.

Normandië

Conclusie: Als je graag een bosvakantie wilt, is het arrondissement Basse-Normandie toch niet de beste keuze, tenzij je het niet erg vindt om langs loten bos te lopen. Dan zoek je het beter wat verder op in Suisse-Normandie, waar Roche d’Oëtre deel van uitmaakt.

Volgende week deel 2: Kuierstadjes.

4 gedachten over “Normandië deel 1 – De bossen”

Geef een reactie