Halloween en een vleermuiskostuum naaien in minder dan 1 uur

Dat de kindjes verkleed naar school mochten komen, zei het briefje op de deur van de kleuterklas. Dat dit betekende dat ik nog 2 dagen had om een iets in elkaar te flansen, waarschuwden de alarmbelletjes in mijn hoofd me.

Een snelle zoektocht op het internet met de termen ‘easy’, ‘diy’ en halloween costume’ brachten me bij dit vleermuiskostuum. En zoonlief zag het ook direct zitten. Oef!

Restte nog de vraag of dit echt zo’n snel-klaar projectje was als beloofd (want ik ken dat, Jeroen Meus heeft me zo ook regelmatig ’s bij mijn pietje, ik moet zowat de traagste groentesnijder ooit zijn, maar da’s een ander verhaal). Tien minuten, zegt de handleiding. Gezien ik meestal al meer tijd nodig heb om mijn stof juist te leggen, nam ik dat met een korrel zout. Zou het in een uurtje lukken? De test:

  • De zoon opmeten: 5 minuten (met dank aan de tv)
  • Een geschikt stofje zoeken in de voorraad: 10 minuten (eentje uit de nichtjeszak)
  • Instructies volgen en ’t geheel in elkaar steken: 25 minuten

Totaal: minder dan een uur! Score!

Batman masker Batman masker

Omdat het allemaal zo snel lukte, maakte ik er ook nog een masker bij, met deze pin als voorbeeld. Ik koos voor 2 lagen zwart zwarte vilt, en stikte ze op elkaar met contrasterend geel. Niet mijn beste idee, want het werd al laat, en ’t stikken liep – letterlijk – al eens scheef, en dat valt nogal op nu. Mij toch. De zoon, die wou vooral zo snel mogelijk als vleermuis naar school vertrekken.

Batman masker

Dus, vleugels – check, masker – check. Bleek ik nog 1 probleem te hebben. De vleugels zijn gemaakt als een soort van bolero. Om het geheel compleet te maken, heb je nog een effen zwart t-shirt nodig. En dat hadden we hier niet in huis. Ah nee, want als die het huis binnenkomen, dan worden die zo goed als direct gepimpt met flockfolie, zoals je kan zien op de foto. Dus vrijdagochtend is zoonlief naar school vertrokken met een bedrukt t-shirt aan. Achterstevoren. En geen haan die ernaar gekraaid heeft.

"Batman

Missie Halloween: geslaagd!

"Batman

Hoe zit dat met jullie? Weken op voorhand klaar? Last-minute stress? Of slaan jullie het hele Halloweengedoe gewoon over (en in dat geval, wat is jullie geheim)?

Mijn bullet journal – Of hoe en waarom ik uiteindelijk toch overtuigd raakte

Mezelf organiseren is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik probeer wel, daar niet van. Dan gebruik ik een bepaalde app en hou ik daar notities en lijstjes in bij, bijvoorbeeld. Tot ik mijn gsm ’s thuis laat liggen. Of mijn login voor de app vergeet.

Tot nu toe bestond mijn meest doeltreffende systeem om alles op briefjes te schrijven. Maar om de duur had ik zo veel briefjes met lijstjes, dat ik stilaan een lijstje van mijn lijstjes moest gaan bijhouden. En niet meer wist waar ik nu eerst moest beginnen.

bujo05

Een paar maanden geleden al las ik bij Miss Pixie over een bullet journal. Om heel eerlijk te zijn was ik op dat moment not impressed. Niet omdat ik het niet leuk vond, maar het leek me verschrikkelijk veel werk waar onnoemelijk veel tijd in zou kruipen. En was dat niet net mijn probleem, dat ik mijn tijd maar niet nuttig ingedeeld kreeg? Dat, en ik ken mezelf. Stel dat ik er wel aan zou beginnen, dan zou het allemaal perfect moeten zijn. En al dat hand lettering en versieren, dat valt niet direct onder mijn talenten. Om nog te zwijgen over de chocoladevlekken die ik er ongetwijfeld op zou maken. Als ik ermee zou beginnen, en het er dan slecht uitzag, zou ik direct opgeven. Nee, niks voor mij dus.

Fast forward naar een maand of zo terug, toen een collega vertelde hoe haar bullet journal haar enorm vooruit helpt met haar planning, zowel op ’t werk als privé. Ik hoorde wel wat ze zei, maar ik luisterde niet echt. Ik had nog altijd het beeld van romantische boekjes voor mij met prachtige versieringen, en ik had echt geen tijd of goesting om me daarmee bezig te houden. Dus bleef mijn bureau vol lijstjes liggen.

Volgende fast forward, naar twee weken geleden. Een andere collega, het recht-door-zee-zonder-poespas-type, vertelde hoe zij wel geluisterd had, en hoe ze eraan begonnen was, aan haar bullet journal. Een héél simpele versie, met een future log, een monthly log, en een daily log met de top 3 taken die ze die dag gedaan moest krijgen. Dat klonk plots heel simpel en straight-forward. Misschien moest ik het toch maar eens checken?

Ik bekeek het filmpje, en ik ontdekte dat je er zelf van maakt wat je wil. En dat niets er perfect moet uitzien, want dat je gewoon letterlijk een bladzijde omslaat en opnieuw begint als je niet tevreden bent. En met een baby onderweg, was het misschien geen slecht idee om nog eens te proberen orde te scheppen in dat chaoshoofd van mij.

bujo01

Dus ik ging aan de slag. Begon lijstjes te schrijven. Raakte zo geobsedeerd door het doel om elk idee in mijn hoofd in mijn journal te steken, dat ik 3 nachten lang van lijstjes gedroomd heb. En van het organiseren van die lijstjes.

Ik ben nu een week of twee bezig, en er staat vanalles in mijn journal. Mijn dagplanning, een weekmenu, babyvoorbereiding, noem maar op. Ik heb het gevoel helemaal redelijk on top of my game te zijn. Ook al omdat je zowat elk soort lijstje in die journal kan steken.

bujo03

Dus ja, ik heb een lijstje gemaakt met series die ik de volgende weken wil bekijken (de combinatie moederschapsverlof en borstvoeding, er komt dus wel wat couch potato tijd aan). En ja, ik weet dat Netflix dat simpelweg voor jou bijhoudt, in welke aflevering je zit, maar toch, een lijstje. Gewoon, omdat ik dan kan afvinken, en ik ’t gevoel krijg dat ik een taak volbracht heb, en niet gewoon in mijn luie zetel heb gelegen.

bujo04

Tot nu toe ben ik fan. Ik vertrouw mezelf nog altijd niet volledig of ik het al dan niet volhoud, maar we zien wel waar ik ermee kom. Het grote nadeel is dat ik maar blijf denken over wat ik nog allemaal in lijstjes kan steken. Overorganisatie, als het ware. Trackerbladen voor borstvoeding, pampers en dutjes zijn alleszins in de maak. Over een paar maanden evalueer ik hoe het allemaal verlopen is, wat ik nog kan verbeteren, en of ik het systeem ook doortrek voor het werk.

bujo02

Hoe doen jullie dat, georganiseerd blijven?

Een Cisse – in ’t kort

Het werd nog eens tijd om een broekje te naaien, hier ten huize Abfabulies. Het Cissepatroon van Zonen 09 kocht ik een tijdje geleden al. En ’t werd hoog tijd om er eens iets mee te doen.

Voor stofjes dook ik de voorraad in, en kwam ik op een petroleumblauwe velourske uit. Eentje uit de nichtjeszak.

Het oorspronkelijke plan was om een lange versie van de Cisse te maken, maar toen bleek dat ik dan wel heel nauwkeurig ging moeten zijn met het uitknippen van deze stof, heb ik maar op veilig gespeeld, en ben ik voor de korte versie gegaan.

In de zoektocht naar stof, passeerde ik ook mijn voorraad paspel. Het fluogroen dat ik al eerder gebruikte voor zoonliefs boekentas trok – hoe kan dat ook anders met fluo – de aandacht, en ik dacht ‘Waarom niet?’. Dus kregen de opgestikte zakken een fluorandje.

Cisse - Zonen 09

En de zijnaden ook.

Cisse - Zonen 09

En terwijl ik toch bezig was, de achterpas ook.

Cisse - Zonen 09

Tussendoor kreeg ik ook het zot in mijn kop en kocht ik een Silhouette cameo. Er is ondertussen dus ook al heel wat flockfolie door deze snijmachine geduwd, maar daarover een andere keer meer. Tussen al die flockfolie (echt, die voorraden van mij, ik moet me er toch ’s doorwerken) vond ik, jawel, fluogroene folie. Ideaal voor deze Cisse dus! Ik liet de Cameo wat sterretjes snijden, haalde mijn strijkijzer boven, en voila, nog meer blingbling.

Cisse - Zonen 09

Omdat ik de knoopsluitingen en schuifknopen die confectiebroekjes meestal hebben nog altijd erg onhandig vind voor driejarigen, besloot ik om voor elastiek en boordband te gaan. Die methode had zijn nut al bewezen toen ik een reeks Jacobbroekjes en onderbroekjes maakte, en ervaring heeft al geleerd dat je beter nooit een winning team changet hé.

Cisse - Zonen 09

Jammer genoeg geen fluogroene boordband in de voorraad, en ook een (weliswaar gehaaste) internetspeurtocht bracht daar geen soelaas, dus een iets fletser groen dan maar. Voor de afwerking koos ik er deze keer niet voor om de elastiek in te rijgen nadat ik de boordband aangenaaid had. In plaats daarvan naaide ik de elastiek mee vast aan de rand, zodat die niet kan gaan krullen na enkele wasbeurten. De tijd zal nog moeten uitwijzen of dit een brilliante ingeving was, of dat ik het mij nog serieus zal beklagen.

Cisse - Zonen 09

’t Heeft lang geduurd voor dit exemplaar af was. Ik tekende het patroon in februari al uit, en vanaf toen ging het maar met mondjesmaat vooruit. Dat lag helemaal niet aan het patroon of de beschrijving, maar echt compleet aan mij. Maar ik heb er eigenlijk ook geen spijt van. Gewoon, omdat de afwerking echt veel beter gelukt is dan wat er anders al eens van onder mijn machine durft te rollen, wanneer ik iets rap rap wil afkrijgen. Haast en spoed en zo. Misschien moet ik deze trage aanpak wel vaker toepassen, zodat ik nog meer aandacht aan de afwerking kan schenken.

Hoe zit dat met jullie afwerking? Alles tot in de puntjes in orde? Of is ’t beter om niet te veel naar de binnenkant van jullie naaiwerkjes te kijken? En niet liegen hé 😉

Handdoeken recycleren – Zo doe je dat

Handdoeken, dat gaat hier redelijk lang mee. De oude exemplaren die ik van thuis meekreeg toen ik op kot ging, verhuisden mee naar mijn eerste appartement, mee naar het eerste huisje, en mee de verbouwing in. Af en toe sneuvelt er eens eentje. Afhankelijk van de manier waarop die handdoek komt te gaan, wordt er soms ook gewoon een nieuw leven in geblazen.

Zo ook met mijn goede oude Minnie Mouse exemplaar, die ooit, in een vorig leven, nog menig zwemles heeft overleefd. Ooit wit met een goed afgetekende Minnie, door de tand des tijds overgegaan naar een soort van grauwgrijs met afgewassen Minnie en uitgerafelde randen. Jammer genoeg geen foto’s van het exemplaar in zijn geheel (al zou het mij niet verwonderen moest mijn moeder er nog ergens een opsnorren na het lezen van dit bericht).

Met lichte weemoed in het hart haalde ik toch stofschaar en meetlat boven, en ging ik aan het knippen. Vierkantjes en rechthoekjes. Met de randjes even de overlock door, en hupla:

b-minnie

  • 7 wattenschijfjes
  • 3 poetsdoekjes
  • 21 snoetenpoetsdoekjes

Die drievuldigheid alleen al maakte het hele proces tot een succes.

En het voordeel van zo’n handdoek met opdruk in stukken te gaan knippen? Je kan die doekjes achteraf ook altijd nog als puzzel bovenhalen.

b-minnie2

Hoe zit dat met jullie? Recycleren jullie ook handdoeken? Of waar gaan die naartoe?

b-minnie3

Operatie red sofa – Status: compleet

’t Is gelukt. Onze sofa is helemaal hersteld. En dat in ‘amper’ een kleine 2 jaar tijd.

Wat vooraf ging

Toen we net begonnen waren met onze verbouwing, kreeg ik bij toeval 2 sofa’s cadeau, gratis en voor niks. Die hebben hier een paar jaar dienst gedaan, maar toen begon er slijt op te komen. Dus besloot ik om ze te herstellen, in plaats van nieuwe te kopen.

Ik begon met een paar simpele vierkante paspelkussens, naar Oontjes voorbeeld. Daarna waren de zitkussens aan de buurt. Eerst die van de kleine sofa, daarna die van de grote sofa. En daarna werd het even stil.

Waar zijn we geëindigd?

De overtrek voor het kleinste exemplaar was eerst klaar. Manlief, die van in het begin zijn twijfels had gehad over het hele project, zag bij ’t zien van ’t resultaat plots in dat upcyclen best zijn voordelen heeft, en besefte dat we met deze sofa’s gerust nog even verder konden voor we in een nieuwe moesten investeren. Hij geloofde er zelfs zo hard in, dat hij besloot om een stuk van een van de sofa’s te zagen, om zo van 2 exemplaren 1 hoekexemplaar te maken.

bcollage

Misschien, heel misschien, was het moment waarop ik hem met hamer en zaag in de aanslag aan zag komen ook wel het moment waarop ik dacht dat we nog in allerijl in de Ikea terecht gingen komen.

Maar kijk, hij is af. Een hoekzetel, in een volledig nieuw kleedje. Wie had dat nog gedacht?

BIMG_0037

In theorie moet ik nog 1 klein extra kussentje maken, om het vrijgekomen gat van de leuning op te vullen. Maar eigenlijk past zo’n Ikea-kussen daar ook perfect in. En bovendien is net dit stukje zetel gebombardeerd tot nesthoekje van zoonlief. Dus voorlopig laat ik het lekker zo.

En wat hebben we geleerd?

Dit is zo’n project dat je één keer doet. En daarna nooit meer. Herinner me daar alsjeblieft aan als ik nog eens met dit idee op de proppen kom.

bIMG_0036

Hoe zit dat met jullie? Beginnen jullie ook al eens aan van die projecten waarvan je je achteraf afvraagt waar je eigenlijk met je gedachten zat? Of hebben jullie net dat beetje meer zelfkennis?

bIMG_0035

Spidermanwantjes

De drakenperiode hier ten huize Abfabulies is gepasseerd. Ik heb geen full-time ridder meer in huis, hij is overgeschakeld naar een part-time. En de tijd die daarmee vrijkwam, die is opgevuld met Spiderman.

Ik weet niet waar die nieuwe liefde vandaan komt. Hier thuis hebben we, voor zo ver ik weet, nog geen enkele keer naar Spiderman gekeken. Maar zoonlief kent hem wel. En de liefde lijkt groot te zijn.

Toen de drakenwantjes van vorige winter te klein bleken te zijn, was het niet ver zoeken naar inspiratie. Spidermanwantjes. Volgens hetzelfde principe dat ik ook graag voor mezelf gebruik: op-en-af-wanten.

"spidermanwantjes

Ik breide beide wantjes in effen rood. Deze keer geen aparte vingertjes, maar gewoon, vingerloos. Die aparte vingertjes, dat was te veel een gedoe. Daarna naaide ik er met een stiksteek zwarte lijnen op.

spiderman glittensDe kapjes kregen elk een spidermanoog.

spiderman glittensZo kan zoonlief op elk moment naar zijn alterego overschakelen.

spiderman glittensOmdat kleuters nu eenmaal een groot talent hebben om alles wat hen warm houdt ergens kwijt te raken en ik al menig keer de hele school heb afgelopen op zoek naar sjaal en/of muts, kregen de wantjes ook weer een touwtje mee.

"spidermanwantjes

Best wel handig. Ik zou er voor mezelf beter ook eens eentje maken.

Hoe warmen jullie die handen? Klassieke handschoenen, gezellige wanten, of ook een kapjesvariant?

2016: Goede voornemens en een trui of 3

De deur van 2015 is alweer meer dan een week voorgoed achter ons dicht, en om eerlijk te zijn, ben ik er niet rouwig om. Niet dat 2015 geen schone momenten gebracht heeft, in tegendeel, maar toch. Net toen ik dacht hier eens volop mijn eigen – en in navolging daarvan ook die van jullie – positivity te boosten, kregen zowel manlief als ikzelf net iets meer ziekenhuis aan de binnenkant te zien dan we zouden gewild hebben. Minder posts hier op de blog dus, de goesting om te schrijven was even ver te zoeken. Breien deed ik dan weer extra veel, maar dat hadden de Instagrammers onder jullie wel al in ’t snotje.

Breien

Dus eindigde dat 2015 toch nog positief, en slaagde ik erin om nog voor het einde van 2015 niet 1, niet 2, maar 3 truien te breien!

gebreide truien

De dinotrui voor zoonlief zagen jullie al in een vorige post.

Dinotrui

Mijn eigen kerstexemplaar raakte 2 dagen voor de deadline af.

Kersttrui

En ook de trui van manlief (die enkele weken op een zijspoor gezet was zodat ik die trui voor mezelf kon afwerken, een mens moet af en toe eens aan egoïstisch breien doen) raakte nog net binnen 2015 af. Hoezee!

gebreide mannentrui

Vanaf nu kunnen we hier dus aan zelfgemaaktetruiendag doen met de hele familie. Wie doet nog mee?

zelfgebreidetruiendag

Anyway, de deur van 2015 is nu hermetisch afgesloten, en iedereen in huis blaakt weer van gezondheid. De deur van 2016 staat wagenwijd open. En liggen er daar dan goede voornemens op de mat? Wel ja, van die halve. Dingen die ik vooral graag wil doen, maar niet zozeer dingen die ik van mezelf moet gaan doen.

Wat wil ik dan doen?

  • Minder snoepen. Echt waar. En lukt het ’s een dagje niet, dan begin ik de volgende dag gewoon opnieuw.
  • Weer beginnen met lopen, en uit die infinite loop van les 21 – les 24 uit start to run raken. Da’s nu al 2 jaar gaande, dat spelletje, ik moet er echt ’s door. ’t Zal me goed doen.
  • Meer tijd voor mezelf nemen. Vanaf februari werk ik even 80%, en we gaan zien wat dat doet.
  • Nu leven. En niet in mijn hoofd bezig zijn met alles wat ik nog moet doen.

Welk effect dit op de blog zal hebben, weet ik nog niet. Vorig jaar was ik begonnen met het voornemen toch elke week iets te schrijven, maar dat bracht uiteindelijk wel wat stress met zich mee. Dus 2016 zal wat meer op den bots zijn. We zien wel. Ik hoop dat jullie me dat niet kwalijk nemen.

Hoe zit dat met jullie? Mooie lijstjes? Vage lijstjes? Niets? Veel truien?

gebreide truien

Onze eigen Jurassic World – De dinotrui

Breien, dat overvalt me in vlagen. Soms raak ik maandenlang geen naalden aan, en soms laat ik ze maandenlang niet meer los. De laatste tijd is het hier vooral van dat laatste. In een poging om die ever-growing stash op te ruimen, zocht ik garen uit de garenbak. En toen probeerde ik een patroon aan dat garen te matchen. Een kindertrui. Eentje met wat fair isle werk.

Dinotrui

De originele tekening van het patroon liet ik voor wat ze was, en ik verving ze door dinosaurussen. Die dinosauruspatronen tekende ik zelf. Met ruitjespapier en google images komt men al een heel eind, wat inspiratie betreft. Nu alleen nog ’s een A4 notebook aanschaffen, in plaats van te zitten sukkelen met A5.

Dinotrui

Dinosaurussen dus. Brachiosaurussen voor de voor- en achterkant, een stegosaurus op de ene mouw, en een triceratops voor de andere mouw.

Dinotrui

Mocht het nog niet duidelijk zijn, dinosaurussen behoren hier tot de dagelijkse routine. Had ’t aan zoonlief gelegen, er zat ook nog een T-rex en een pterodactylus in het assortiment, maar daarvoor ontbrak het mij aan oppervlak. Groeien, kleine man, groeien (maar niet te snel)!

Het patroon voor de trui is vrij simpel. Een recht lijf, en nauwelijks mouwinzet. Vandaar het hoge jaren 80-gehalte.

Dinotrui

Ik koos voor maat 4, maar achteraf gezien had ik toch beter voor een maatje groter gekeken. Want maat 4 valt nogal kort uit. Nog net doenbaar, maar er zal toch een langer langer hemdje of t-shirt onder moeten. Komt er nog een hoog jaren 70-gehalte bij ook.

Dinotrui

Volgens het patroon moesten voor deze maat beide schoudernaden met knoopjes afgewerkt worden. Voor de grotere maten moest dat niet. Nu weet ik wel dat baby’s, peuters en kleuters grote hoofden hebben, maar zo groot dat je de breedte van beide schoudernaden nodig hebt om een trui over hun hoofd te krijgen, dat vond ik net iets te veel van het goede. Dus gebruikte ik maar aan 1 kant knoopjes, en naaide ik de andere kant mooi dicht. Bij gebrek aan (geduld om nog) dinoknopen (te gaan kopen), koos ik voor sneeuwmannen.

Dinotrui

Ik ben best tevreden over het resultaat. Ja, ’t mocht wat groter geweest zijn. En ja, ’t is nogal overduidelijk een zelfgebreid exemplaar. Maar laat ik daar nu net nostalgisch van worden.

Hoe zit dat bij jullie? Slaat die breimicrobe ook harder toe tijdens de herfst- en wintermaanden, of loopt dat gewoon het hele jaar door? Of gebruik je breinaalden alleen maar om aan je rug te kunnen krabben?

Een rugzak voor Jules de klaspop

Enkele weekends geleden, kwam Jules de klaspop bij ons logeren. Zoonlief content. Ikzelf iets minder. Ik ben namelijk niet zo tuk op een logeerpartijtje van de klaspop. Dat brengt meestal nogal wat zondagavondstress mee.

Zondagavonden, dat zijn sowieso mijn beste momenten niet: het vuilnis moet buiten, de week moet worden voorbereid, er moeten spullen klaar gezet worden, en er is een hele hoop was die nog geplooid en al dan niet gestreken moet raken. Voeg daar dan nog een klaspoppendagboek aan toe, mét foto’s, en dan kom je tot nog een beetje extra stress. Ook al omdat het meestal op zo’n momenten is dat je ontdekt dat de printerinkt op is, dat je foto’s om de een of andere reden niet syncen met de cloud, of dat het fotopapier eigenlijk gewoon opgekruld gelegen heeft en er niets deftigs meer mee te doen is (als je dan al de chance hebt dat er nog fotopapier te vinden is). Dat alles terwijl je de minuten van je laatste avond weekend voorbij ziet tikken, en je vooral op tijd in je bed wilt kruipen, omdat de maandagochtendwekker onvermijdelijk luider en luider begint te tikken.

Maar het was dus onze beurt dat weekend om Jules mee te sleuren, en zoonlief zag het wel helemaal zitten. Omdat er nieuwe schoenen gekocht moesten worden, ging Jules mee naar de schoenenwinkel. Gepakt en gezakt vertrokken we richting Gent centrum.

Bij ’t parkeren van de fiets, had Jules nog een rugzak aan. Bij ’t aankomen in de schoenenwinkel, niet meer. Een directe speurtocht leverde niets meer op: in nog geen 10 minuten tijd was Jules’ rugzak – met knuffel, natuurlijk – verdwenen. Ik ben even moeten gaan zitten. Ik voelde nog meer stress opkomen, en ik wist niet hoe ik dit aan de juf ging moeten uitleggen. Dat mijn naaimachine haar kunnen ging moeten tonen, dat was alleszins al een feit.

Een nieuwe rugzak voor Jules dus. En omdat Jules in de uiltjesklas zit, dacht ik er dan maar direct ook een uilenexemplaar van te maken.

’t Concept is simpel: een ronde bodem, en een tubevormige rugzak die je kan dichtstroppen.

Uiltjesrugzak voor Jules

Uiltjesrugzak voor Jules

Riempjes op de rug, zodat Jules de rugzak zeker kan aandoen.

Uiltjesrugzak voor Jules

En als klep, een uilenkop.

Uiltjesrugzak voor Jules

De sluiting werkte ik af met een kamsnaps, maar ik vrees dat die het nogal snel zal begeven. De stof is denk ik net iets de dun om al dat jeugdige kleutergeweld te overleven. Fingers crossed.

En die verloren knuffel? Die werd ook vervangen door een uiltje. We hadden er hier nog wel een paar liggen.

Uiltjesrugzak voor Jules

Komt er bij jullie soms ook een klaspop mee naar huis? Hoe vlot verloopt dat bij jullie?